Great Expectations

Great Expectations

 

In een op voorhand tot mislukken gedoemde poging het niveau van deze site wat op te krikken, bij deze een terugblik op de overstap van mijn zoontje Hugo Voorheijen naar Altius in de zomer van 2006 en een vooruitblik op het seizoen 2007/2008. De titel verwijst dan ook enerzijds naar het mooiste werk van Charles Dickens[1], anderzijds naar de Grote Verwachtingen omtrent deze E1 voor het komende seizoen. Waarover later meer.

 

Eerst even terug in de tijd. In de zomer van 2004 werd Hugo als zesjarige gevraagd voor de F1-selectie van sc ’t Gooi. Dat seizoen zou een topjaar worden met zowel een najaars- als een voorjaarskampioenschap. En met een duidelijke overwinning op Altius F1 in een oefenwedstrijd in het kader van de opening van het gezamenlijke kunstgrasveld … ( reactie ML: geheugen auteur is wat getroubleerd; een zeer gelukkige overwinning van t ‘Gooi F1 Glimlach) Het jaar daarop was echter een drama.  Slecht samenspel en daardoor regelmatig een huilende Hugo na afloop. Toen kort daarna ook nog eens bleek dat de vooruitzichten voor de nieuwe E1 als gevolg van vertrekkende spelers, ronduit slecht waren, viel gauw het besluit om een andere vereniging te zoeken.

 

Daarom snel gebeld met Victoria, niet in de laatste plaats vanwege die mooie blauw-witte outfit. De toenmalige Victoria E1-coach Jan Dijs wilde Hugo graag eens zien maar kon hem, terecht, niet ongezien een basisplaats in zijn nieuwe E1 garanderen. Dus verder gezocht.

 

En Altius is dan, eerlijk gezegd, niet de eerste vereniging waar je aan denkt. Bij Altius moest ik altijd denken aan teams vol met lange, beschaafde maar ietwat slungelige jongens met een brilletje op die vaak wel leuk voetbal lieten zien maar uiteindelijk nooit wonnen. Door gesprekken in de lokale Golff met enthousiaste ouders van oud-teamgenootjes van Hugo die ondertussen naar Altius waren overgestapt, kwam de optie Altius desondanks in beeld. De trainer/coach van de E1 (Martin) bleek vlak bij mij in de buurt te wonen en via wederzijdse bekenden werd het contact snel gelegd. Met een demonstratie van het fraaie Sporttrack-systeem waarmee Altius haar jeugd in kaart brengt en houdt, dacht deze gedreven Technisch Jeugdcoördinator van Altius mij in te pakken. Ik zag echter vooral een bezield voetballiefhebber die er alles aan zou doen om zijn team enerzijds een leuke tijd te bezorgen en anderzijds het onderste uit de kan te halen. En wat bleek? Voor zijn nieuwe Altius E1 zocht hij nog een “stevige” midmid! Wat een toeval. Hugo is zonder meer stevig te noemen, zowel qua postuur als qua optreden (dat gaat komend seizoen de nodige (onterechte) vrije trappen tegen kosten, vrees ik) en wil maar één ding: spelen op de midmid-positie. Na wat korte edoch hevige onderhandelingen over de aanbrengpremie (Hugo was transfervrij dus een overstappremie leek me niet meer dan terecht Knipoogje ), werd de deal beklonken en werd Hugo speler van Altius E1 voor het seizoen 2006/2007.

 

Na een paar trainingen en een handvol wedstrijden, bleek al snel dat Hugo in een compleet andere voetbalwereld terecht was gekomen. In tegenstelling tot ’t Gooi is Altius geen los zand maar een hechte vereniging waar veel mensen elkaar kennen. Het feit dat alle wedstrijden op zaterdag worden gespeeld, versterkt dat ons-kent-ons gevoel. Doordat de E1-spelers op zaterdagmiddag na de wedstrijd vaak met zijn allen bij Altius gingen spelen, leerde Hugo in recordtijd heel veel mede-voetballers uit alle geledingen kennen. Daarnaast bieden trainingsavonden bij Altius een rustige, overzichtelijke aanblik doordat elk team apart traint met eigen begeleiding. Rijd op een woensdagavond met de auto maar eens over het Kininelaantje (in de richting van ’s Graveland) en bezie de drie Hilversumse buurverenigingen in training. En geniet van de oase van rust aan het eind …

Verder vielen op: de altijd goed bijgewerkte website, het aantal vrijwilligers waardoor o.a. de kantine altijd open is tijdens wedstrijden en trainingen, het unieke Pupillenweekend en, last but not least, het oog hebben voor techniek én resultaat. Ter illustratie van het laatste punt het feit dat er op trainingen structureel tijd wordt ingeruimd voor bijvoorbeeld het oefenen van passeerbewegingen.

 

En dan de resultaten. Na Hugo’s overstap heeft Martin nog gepoogd een plekje in de hoofdklasse te bemachtigen, maar dat is niet meer gelukt. Dus 1e klasse. De najaarscompetitie werd afgetekend gewonnen. De voorjaarscompetitie nipt niet, mede omdat Hugo bij de latere kampioen Laren vier keer paal en lat raakte met als gevolg een onterecht gelijkspel. Daarnaast veel oefenwedstrijden, m.n. tegen teams die zich wel op tijd hadden aangemeld voor de hoofdklasse. De echte E-wedstrijden (d.w.z. 7 tegen 7) tegen deze hoofdklassers werden veelal gewonnen (zelfs met monsterscores zoals tegen Hoogland en Huizen). Tegen de clubs waar ik dolgraag een echte E-wedstrijd had gezien, Victoria en Wasmeer, vonden helaas om allerlei redenen minder zinvolle treffens plaats (zoals 9 tegen 9). Zodat met deze twee, toch wel belangrijke graadmeters in het Hilversumse, geen serieuze vergelijking kon plaats vinden.

 

Merkwaardig genoeg, vond de echte piek van deze E1 pas ná het seizoen plaats. Nadat eerst een toernooi was gewonnen bij VVZ ’49, en daarna een eenvoudige winst bij de Kozakkenboys werd behaald, was de E1 werkelijk ongenaakbaar in een, op papier althans, lastig toernooi in Westervoort (met een paar lokale hoofdklassers) en vervolgens in een toernooi in een kleine plaats, Mollet, ergens buiten Barcelona. In dat laatste toernooi was de prestatie vooral zo bijzonder omdat moest worden geknokt tegen: a) de tegenstander, b) de eigen vermoeidheid als gevolg van de doorgaans zeer korte nachtrust, c) de hitte (een graadje of 35) en d) de vreselijke scheidsrechters.

 

En met Barcelona noem ik meteen het hoogtepunt van het seizoen. Van nature niet echt de meest sociaal ingestelde E1-ouder, zag ik aanvankelijk nogal op tegen deze trip (zoals Martin al eens ergens op een site schreef: “Als je Hugo in je team krijgt, krijg je helaas Fred er gratis bij”). Maar de tijd in Barcelona is, zo moet ik toegeven, werkelijk voorbij gevlogen. Waar vind je ook zo een stel mafkezen die voor wat E-voetbal twee dagen vrij nemen, het vliegtuig pakken, schoolboetes riskeren (én krijgen, zoals in Hugo’s geval), verblijven in een nogal sobere hostel (= niveau nul sterren Camping Municipal in augustus), gelegen op een levendig punt (= elke nacht een teringherrie). En het allemaal toch nog echt leuk vinden.

 

En komend seizoen? Nog even de beloofde vooruitblik, zij het kort na de lange terugblik. Vier van de acht spelers zijn gebleven en zijn komend seizoen weer een jaar gegroeid en dus beter. Daarnaast is er prima aanvulling gevonden zodat je kunt spreken van een achttal dat zonder meer tot de betere helft van de hoofdklasse moet gaan behoren en zelfs een plek bij de eerste drie moet kunnen bemachtigen. De resultaten in de oefenwedstrijden aan het eind van vorig seizoen en de vandaag in Zaanstad gegeven master class, bevestigen dat beeld.

 

Al met al grote verwachtingen, dus.

 

Fred Voorheijen

(vader van Hugo, ernstig onderschat analyticus en glorieus winnaar van de “Barcelona E1 Kennisquiz 2007”).


[1] Engelse schrijver (toevoeging speciaal voor Martin).

 

Dit bericht werd geplaatst in Columns. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s