Geconcentreerd E1 maakt indruk

Pling! Op vrijdagavond 22.15 klinkt het bekende sms-geluid en trilt op niet onprettige wijze in mijn linker voor broekzak. Het is onze voorbeschouwingscribent Fred : "gaan we morgen na de wedstrijd samen naar Laren-Victoria?". Daar moet ik even over nadenken en sms 2 minuten later terug: "alleen als we gewonnen hebben". Trainers zijn doorgaans ijdele mensen, die bij verlies veelal kleinzielig gedrag vertonen en ik moet enigszins beschaamd toegeven dat ik daarop geen uitzondering ben. Dit realiserend sms ik nog vlug dat ik zo wie zo ga, maar het is al te laat; het volgende SMSje van Fred " dat ga ik gebruiken voor mijn rubriek" doet me bijkans sidderen van angst gezien de niet geringe schrijftalenten van deze man en met een wanhopige sms dat ik hem herinner aan zijn arbeidsvoorwaarden de eigen trainer in zijn rubriek te sparen ( en liefst op te hemelen ), probeer ik het tij nog te keren. Maar helaas, onze in-en externe scout is keihard en onvermurwbaar en afwachten is blijkbaar het parool. Wellicht kan een mooie en duidelijke winstpartij tegen Spakenburg E1 hem nog op andere gedachten brengen.
 
Zaterdagmorgen trek ik mijn Altius sweatshirt aan en leg voor de zekerheid een onopvallend zwart shirt achter in de auto met een grote zonnebril in geval we verliezen; ik wil gewoon niet worden herkend.
Dit gold het slechtste scenario, want de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik er wel vertrouwen in had. Hugo was gelukkig in zoverre hersteld van zijn griep, dat hij in ieder geval koortsvrij was en we weten allemaal dat Hugo op 50% nog van grote meerwaarde is voor zijn team. Maar niet alleen dat; de trainingen geven ook steeds meer het beeld dat het positiespel meer en meer gestalte gaat krijgen en daarom een prima perspectief bood voor de komende tijd.
Geconcentreerd begon de E1 aan de wedstrijd en het spel bevond zich voornamelijk op de Spakenburghelft. Het was dat de keeper in goede doen was anders was een snelle voorsprong het resultaat geweest. Met achterin een Jelmer in supervorm en zijn trouwe secondanten Michiel en Ruben werd elk gaatje dichtgelopen. Helaas werd er nog een mooie treffer van de ijzersterk spelende Wouter afgekeurd omdat de voorzet van Rik van achter de achterlijn zou zijn gepasst. Na 13 minuten was het eindelijk raak; Rik soleerde langs 2 verdedigers en schoot de bal onberispelijk in de verre hoek. De 2-0 liet ook niet lang op zich wachten; na een mooie steekbal van Hugo schoot Rik de tweede binnen. 2 Minuten later was er een schitterende dubbele één-twee tussen Rik en Hugo die net niet doeltreffend kon worden afgerond. Vlak voor rust de eerste kans voor Spakenburgspits, die bij een 1 tegen 1 situatie  Twan  op zijn pad vond. Twan hervatte het spel met een mooie uitgooi naar Michiel die de laatste aanval van de eerste helft inleidde. Nu ging Hugo op de solotoer, verspeelde de bal, maar heroverde de bal op zijn "Hugiaans" en schoot de bal ongenadig hard hoog in het doel; 3-0.
 
In de tweede helft gooide de E1 alle schroom van zich af en was het genieten voor de vele toeschouwers langs de lijn. Samir en Chris van het eerste waren speciaal voor de E1 gekomen en ze werden niet teleurgesteld door de jongens. Veel one-touch voetbal, één-tweetjes deden veelal de handen op elkaar gaan. Joey ging helemaal los en liet zien dat hij erg goed kan voetballen. Wouter scoorde de 4-0 en Hugo de 5-0. Het slotaccoord was voor Rik die de eindstand van 6-0 op het scorebord liet aantekenen.
 
Een prachtige wedstrijd en een dikverdiende overwinning voor de E1. Na afloop keek ik  Fred aan en de blik van verstandhouding was van een kwaliteit die alleen tussen mannen kan bestaan. Het was tijd voor de zegetocht naar Laren. Vlug nog wat stofjes van het oranje gedeelte van mijn sweatshirt afgeveegd, herkenbaarheid is een duurzaam goed, en reed richting Laren.
 
Op nonchalante en met  ietwat pedante tred liep ik richting het veld waar onze concurrent Victoria zijn wedstrijd tegen Laren speelde. Onopvallend koos ik voor een strategische plek op zo’n 5 meter afstand van enkele moeders, waarvan ik vermoedde dat zij bij de Victoria aanhang behoorden. Wat besmuikt gefluister tussen de dames en stiekem gegluur mijn kant op leken mijn vermoedens te bevestigen, maar helemaal zeker was ik er niet van, immers het verschil tussen het Laren dialect en de spraak van een echte Victoriaan is nu eenmaal niet makkelijk te duiden. Echter na 3 minuten hielden ze het niet langer uit en met een: "hoeveel hebben jullie gespeeld? " wist ik het zeker. Met een verveeld  "oh, 6-0 gewonnen" en  een intonatie dat we de wedstrijd net zo goed schriftelijk af hadden kunnen doen, etaleerde ik een stukje imponeergedrag, dat, zoals eerder gememoreerd als vrij kinderachtig kon worden bestempeld. Psychologische oorlogsvoering is, volgens leermeester Fred, een belangrijk wapen bij de strijd om het kampioenschap in deze hoofdklasse.
 
Voor deze wedstrijd mocht het niet baten; een afgetekende overwinning van 8-2 in het voordeel van Victoria was het resultaat van dit bezoek. Na afloop vele sympathieke handen van de Victoria vaders geschud ( de moeders hielden gepast afstand; het blijft nu eenmaal een mannenwereld).
Desondanks ging ik tevreden huiswaarts. Altius E1 heeft vandaag duidelijk gemaakt dat zij voor niemand bang hoeft te zijn, laat staan de zgn underdog positie moet gaan innemen ( met dank aan Reinoud ).
Het wordt weer een mooi seizoen! Montse gaat deze week op familiebezoek in Barcelona en de trouwe E1 lezers weten wel wat dat betekent en waar dat vorig seizoen toe heeft geleid..!
 
Wordt vervolgd..
 
M.L.
Dit bericht werd geplaatst in verslagen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s