Ruime overwinning zonder al te grote inspanning

Vrijdagavond 21.00. "Ik ga naar bed, want ik voel me naar en ellendig", aldus mijn echtgenote. Geen echtelijke spanningen, doch een combinatie van vermoeidheid en wat pre-weekend hoofdpijn. Ze stommelt naar boven en het blijft een tijdje stil. Om 21.15 stuur ik Rik naar boven ( de eerste helft van Ajax-Sparta is inmiddels afgelopen) met de opdracht als de wiedeweerga naar bed te gaan en flink zijn tanden te poetsen. Morgen staat de thuiswedstrijd tegen NVC E1 op het programma. Weliswaar tot nu toe nog geen hoogvlieger gebleken, maar je weet maar nooit. Na 5 minuten zie ik Rik weer in de kamer verschijnen met in de linkerhand een tube tandpasta en in de rechter zijn tandenborstel. De badkamer bleek bezet door moeder de vrouw, daar de niet geheel doorbakken en genuttigde slavink op indrukwekkende doch niet geheel reukloze wijze zijn tol ging eisen. Enig begrip voor deze vertraging was dus wel op zijn plaats. Dochterlief wilde graag de lama’s zien, maar dit keer hield ik stand ( het was nu één tegen één en wat ouderlijk dictatoriale pedagogische druk bleef dit keer niet succes ) en bleef de zender, weliswaar met enig chagrijn aan de andere zijde van de bank, staan op RTL 7. Toen om 22.00 haar duidelijk werd dat het voetbal prioriteit bleef houden in huize Langhout verdween ook de laatste huisgenoot narrig naar boven en had ik eindelijk het rijk alleen. Helaas werd het doelpuntenfestival van de eerste helft niet voortgezet in de tweede helft en besloot ik ook maar het bed op te zoeken. Ik had mijn ogen nog niet dicht of ik hoor zo’n 20 centimeter naast mijn linkeroor enkele zeer onheilspellende diepe keelgeluiden en met de hand voor de mond sprint Ellen naar de badkamer, alwaar niet alleen de half verteerde resten van de slavink, maar ook de witlof van donderdag, de donuts van donderdag en het patatje oorlog van de woensdag  ( met ui ),met grote snelheid en dito geluid  zijn uitweg naar boven vond. Inwendig walgend maar wel de tegenwoordigheid van geest, acteer ik de ideale echtgenoot  ( "ga maar lekker naar bed, ik ruim het wel op" ; enige compenstie opbouwen in de relatie is altijd handig) en ruim ik de restanten op en maak de badkamer schoon. waarna ik eindelijk mijn bed induik. Om 2.47 lijk ik dezelfde geluiden te horen, maar dan op grotere afstand. De slaapkamerdeur van Rik gaat open en de kleine bewoner van deze kamer hoor ik naar de badkamer rennen en hetzelfde ritueel van 22.40 herhaalt zich. Na 10 minuten vrijwel onophoudelijk braken houdt het eindelijk op en kijken we elkaar aan met dezelfde gedachte. Voordat ik wat kan zeggen fluistert Rik met hese en trillende stem "ik voel me eigenlijk best goed hoor!" . Hoewel we beiden beter wisten knikte ik instemmend, "morgen voel je je vast wel beter" probeer ik de moed er wat in te houden. Samen beseften we het immense belang van het resultaat van morgen, immers er moest gewonnen worden om bij een eventuele misstap van Victoria drie punten in te lopen. Rik in mijn bed en het was zeker een half uur werk om het spoor van het rijkelijk uitgeworpen braaksel weer op te ruimen. Met zachte drang probeer ik zoonlief weer in zijn bed te krijgen, maar welke meer dan redelijke argumenten ik ook hanteer, hij wil zijn eigen bed niet meer in. Met frisse tegenzin kruip ik in het met de bekende zure penetrante geur omgeven bed en probeer zo goed als kwaad de slaap te vatten. Maar het kwaad is al geschied. De licht zeurende hoofdpijn begint zich tot een knetterende en knagende plaaggeest in mijn schedelpan te ontwikkelen. Van slapen komt nauwelijks tot niets meer en als de wekker om 7.40 afgaat sta ik, zoals het met de meeste mannen gaat als ze zich niet zo lekker voelen, zuchtend en steunend op. Eerst maar een paracetamol innemen. Na de derde (te) koude slok, weet ik al dat dat niet als één van beste ideeen gold. En ja hoor, om 7.50 herhaalt het hele tafereel zich ten derde male. Op sterven na dood zit ik, alsof ik net mijn doodvonnis heb aan moeten horen, met gebogen hoofd aan tafel ontzettend zielig te zijn. Vandaag niet aanwezig zijn is geen optie, want vandaag was natuurlijk een mooie dag, daar we voor het eerst dit seizoen onze nieuwe trainingspakken mochten aantrekken en bovendien zouden we onze shirtsponsor "Gerlico Staalbouw" in het zonnetje zetten. Daarom maar een 400 mg ibuprofen naar binnengegooid. Geen blauwe of groene pil, maar een echte roze; voor de sensibele en kwetsbare man zullen we maar zeggen. Rik zegt wijselijk niets over afgelopen nacht en babbelt wat dat hij zin heeft om te voetballen en dus togen we om 8.45 richting Berestein.
Als de dag al zo moest beginnen hoe zou die dan nog in hemelsnaam eindigen? Of is de gedachte dat het eigenlijk alleen maar beter kon gaan een betere invalshoek? NVC E1 dat op het ABN/AMRO toernooi in augustus 2007 een uitstekende indruk maakte en in de finale met penalty’s van ons verloor is alleen al door dat feit geen tegenstander om te onderschatten.
Echter, NVC E1 bleek niet meer het NVC van het begin van het seizoen. Het geheel maakte een uiterst matte indruk. Niet geheel onverklaarbaar, daar het een serie wedstrijden had tegen respectievelijk SDO, Victoria en Altius. En wellicht zijn deze wedstrijden voor de mentale geest van de NVC spelertjes wat teveel van het goede geweest. Een groot deel van de wedstrijd is door meestercineast Ineke, moeder van Michiel, op de film vastgelegd. Na het terugzien van de beelden stond de stopwatch al stil op 18 seconden toen de bal in het NVC doel lag na een doelpunt van Rik, na een mooie assist van Joey. De 2-0 en 3-0 liet ook al niet lang op zich wachten. NVC kon nog tegenscoren, maar zonder al teveel inspanning werd er aan een hoge gescoord gebouwd, zonder dat NVC maar ook één moment de indruk wekte het Altius moeilijk te willen maken. In een rustig, bijna gezapig tempo werd de score opgevoerd en zo nu en dan lieten we ons even in slaap sussen en kon NVC nog twee keer scoren. Hoewel er door iedereen qua mogelijkheden gescoord had kunnen worden ( en er een monsterscore had kunnen uitkomen, voorzover het al niet was) stond er bij het eindsignaal ( zonder arrogant te willen overkomen) "slechts"  12 doelpunten op de teller. Doelpuntenmakers waren Hugo 5x en Rik 7x. Na afloop bereikte ons het bericht dat Victoria met 3-5 bij SDO had gewonnen.  Een "Vorentscheidung" of kunnen we nog hoop koesteren? Na 5 maart weten we meer als we elkaar hebben getroffen. Voorlopig staan we in ieder geval vaster op de tweede plaats; het glas is dus halfvol Glimlach.    
Dit bericht werd geplaatst in verslagen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s