Vrees is bewaarheid….

Vrouwen zijn er beroemd door geworden, door leden van de andere sexe wordt dit wapen menigmaal zelfs gevreesd; Intuitie! De mijne werd de afgelopen dagen geplaagd door een continue gedachtenstroom, dat het in feite een hachelijke zaak zou worden dat het Leonidastoernooi in Rotterdam doorgang zou vinden. Geen voetbal in het Paasweekend zou in feite ondenkbaar zijn; eerst geen schoolvoetbal, maar daar kon ik nog wel mee leven, maar een afgelast Leonidastoernooi met de daarvoor speciaal naar Nederland gevlogen Catalaanse toernooidirecteur Cesc Polonio; daar moest ik werkelijk niet aan denken! Het Paasweekend moest gewoon leuk eindigen, immers, de eerste dag stond in het teken van de onvermijdelijke Paasbrunch bij de schoonfamilie, dus tel uit je winst; schoolvoetbal afgelast op zaterdag, zondag naar de schoonfamilie en maandag een toernooi afgelasting. Ik kan veel hebben, maar dit drieluik kan een normaal mens natuurlijk ook te veel worden. Op zondag keek ik tijdens de brunch veelvuldig naar buiten en dwaalden mijn gedachten (te?) veel af naar de komende maandag en mijn zorgen namen met het kwartier toe.  Met een slap excuus zonder ik mij enigszins af ( last van mijn buik ..) en met een paar diepe zuchten acteer ik dat er een toiletbezoek op "stapel" staat. Zodra ik uit het zicht ben sprint ik naar het kamertje van mijn schoonvader, alwaar ik de computer snel aanzet. Op naar trainerssite.nl en kijk of er nog een paar toernooien in het land zijn op tweede Paasdag. Mmm, ja, daar heb ik er één; Sportlust in Woerden. Snel bel ik de verantwoordelijke op om te melden dat de E1 van Altius wel wil invallen als het E1 toernooi doorgaat en er een onverwachte afmelding is, mits natuurlijk het toernooi bij Leonidas is afgelast. Met een tevreden gevoel hang ik op; risicospreiding heet dat in beurstaal. Lang om na te genieten heb ik niet want ik spring van schrik een meter de lucht in als ik achter me een bekende stem hoor "Zo, last van je buik he!!!?? Kun je nou verdorie nou nooit eens gezellig doen als we bij mijn ouders zijn?" ( Vrouwen gebruiken altijd het woord "nooit" als het hun niet zint ). Ja eh, nou, stamel ik, Cesc komt en die wil.. en ik probeer alleen.." . Het is aan dovemansoren besteed en aan Ellen’s gezicht te zien, lijkt het me meer dan verstandig het zwijgen er toe te doen en er rest me niets anders om me weer "gezellig"aan tafel te voegen. 
 
s’Anonds bij thuiskomst gaat meteen de computer aan of er al nieuws is bij Leonidas. Scherm blijft leeg voor wat betreft de jobstijding. Om 20.30 gaat de telefoon : Sportlust; we kunnen inderdaad meedoen, er heeft een team afgezegd. Met de belofte dat ik de volgende dag bij afgelasting meteen zal bellen hang ik weer op. Wat kan er nu nog misgaan?
 
 Om 7.00 s’morgens, staat op de Leonidassite dat het toernooi gewoon doorgaat en dat er al om 6.00 het sneeuw van de velden wordt gehaald! Kijk, dat zijn jongens waar je op kunt bouwen. Om 8.00 verzamelen we bij de Gamma, waar een allerhartelijkste ontmoeting met Cesc plaatsvindt en rijden we opgewekt naar Rotterdam. Mijn toenemende onrust tijdens de autorit waar we werkelijk geteisterd worden door sneeuwbuien en dichte mist, slik ik manmoedig weg. Echter als ik op de weg aan de rechterhand de velden van Leonidas ontwaar, waar nog een sneeuwlaag op ligt, met in het midden een grijze papachtige brei van sneeuw en bagger, komt de realiteitszin terug. De kantine ingelopen ontwaar ik een ontredderde toernooidirecteur Donny van Scharloo, die me vertelt dat het toernooi inderdaad is afgelast. Een blik op de velden leert inderdaad dat spelen onmogelijk is. Ik grijp snel naar mijn telefoon en bel Sportlust, echter helaas, helaas ook daar is het spelen onmogelijk..Daar sta je dan met je goede gedrag; geen voetbal gezien in het Paasweekend en een familieruzie op de koop toe.
 
Op de terugweg bel ik Ellen met mijn droevigste stem op en vertel ik het slechte nieuws. Ik weet dat als ze me nu vertelt dat we dan mooi naar de IKEA kunnen gaan om een nieuw kastje uit te gaan zoeken, ik in een onbedaarlijke huilbui uit zal barsten. Maar gelukkig, de duurzame relatie van bijna 25 jaar lijkt zijn vruchten af te werpen. " Nou schat, wat jammer nou! weet je , ik zet de koffie vast aan, dan drinken we samen gezellig een bakkie." 
 
Waar zou je als man zijn zonder familie…
 
Dit bericht werd geplaatst in nieuws. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s