Volwassen spelend E1 laat Elinkwijk geen enkele kans

Je weet als E1 coach dat wedstrijden van je team best wel eens qua kwaliteit kunnen verschillen, zowel in niveau als in resultaat. Ik heb altijd veel voetbalrespect gehad voor Elinkwijk en ook dat is na het resultaat van vanavond niet veranderd. Elinkwijk koppelt een surplus aan techniek aan een tomeloze inzet en loopt het dan ook niet dan worden andere middelen ook niet geschuwd, kortom altijd een meer dan boeiende tegenstander. Altius heeft, hoe je het wendt of keert niet die voetbalhistorie en de E1 heeft wat dat betreft zich in menig opzicht moeten ontwikkelen. Gelijk vorig seizoen zie je nu in deze fase dat alle componenten, die een team sterk kan maken zich langzamerhand gaat vormen tot een hecht en ijzersterk collectief.
Vaak worden in verslagen de doelpunten beschreven en de doelpuntenmakers en de mooie aanvallen, maar als je vanavond toch weer ziet hoe de verdediging staat te voetballen, dan is dat zeer indrukwekkend en doet dat uiteraard mijn oude verdedigershart meer dan goed. Michiel, die zoals die de laatste wedstrijden voetbalt een rots in de branding is en opbouwend één van de beste verdedigers is. Jelmer die als een brok graniet in het hart van de verdediging werkelijk alle duels wint en Ruben, die zijn concentratie steeds beter vast weet te houden, waardoor hij zowel in verdedigend als aanvallend opzicht zich als een onmisbare schakel ontwikkelt. Twan, die in 34 wedstrijden en twee toernooidagen slechts 1,6 doelpunt per wedstrijd gemiddeld tegen krijgt en een Wouter die door zijn onblusbare inzet op alle plaatsen inzetbaar is. Het ontelbaar keren herhalen in woord en trainingen betaalt zich nu langzamerhand uit. De mentale ontwikkeling van deze groep, het besef wat een wedstrijd nodig heeft om een goed resultaat te verkrijgen is bijna onwerkelijk voor deze leeftijd. Een mooi voorbeeld vanavond was dan ook Hugo, die eigenlijk bij aanvang niet goed in de wedstrijd zat. Op deze leeftijd zie je veelal dat het dan verder wat wegzakt, maar Hugo begint dan nog harder te werken, soberder te voetballen en vanuit die basis zag je hem met de minuut groeien en beter worden. Ook Joey wilde ondanks het feit dat hij een voetblessure had, niet van opgeven weten en met een pijn vertrokken gezicht beet hij de pijn weg en bleef doorvoetballen.  En dan hebben we natuurlijk Rik nog, die met een ongehoord scoringsgemiddelde heeft gedurende dit seizoen van ruim drie doelpunten per wedstrijd. Tactisch slim de vrije positie kiezen is één van zijn kwaliteiten Je weet dat Rik altijd en overal scoort en dat is voor een coach en natuurlijk het team een zeer prettig gegeven.
 
In feite is met deze ruime intro de wedstrijd ook grotendeels verteld. Altius controleerde de wedstrijd op een bijna professionele wijze. Prima verdedigend werk met een zorgvuldige opbouw en levensgevaarlijke spitsen. Het was Hugo die de assist gaf op Rik, die met twee verdedigers in zijn nek nog de koelpbloedigheid had de keeper te passeren en de 1-0 in te schieten. Wat Elinkwijk ook probeerde, het kon de vrije man niet vinden en noodgedwongen werd er zeer veel op de keeper teruggespeeld. Elinkwijks hoop in bange dagen, Romé ter Beek wist als enige zich aan de malaise te ontrekken. Romé, de kleinste van het veld, het prototype van een heerlijk Utrechts voetbalstraatschoffie ; veel flair en techniek en drager van een prachtig haarmatje, probeerde het spel nog te verdelen via intelligente passjes en individuele acties, maar kreeg veel te weinig steun. Elinkwijk wist de eerste helft geen enkele kans te creeren. De 2-0 viel 5 minuten door rust, door de spreekwoordelijke Siamese voetbaltweeling Hugo en Rik, waarbij Hugo de passing verzorgde op de slim vrijgelopen Rik, die de bal vanaf 8 meter keizelhard diagonaal in de rechterhoek schoot. In de tweede helft zette Elinkwijk op diverse manieren een tandje bij, maar veel mocht het niet baten. Altius raakte er niet van onder de indruk en bleef stoicijns door voetballen. Elinkwijk nam ook wat meer risico en dat leidde tot zegge en schrijve twee schietkansen die naast gingen. De 3-0 viel na mistasten van de Elinkwijk keeper na goed doorzetten van Rik, die de bal daarna rustig in het lege doel kon schieten. Elinkwijk raakte nu de kluts en daar mee hun organisatie kwijt en had het geluk dat de score niet verder opliep. Toch konden ze niet verhinderen dat 4 minuten voor tijd de eindscore van 4-0 op het bord kwam, doordat Rik zijn vaste aangever Hugo kon bedanken met een assist, waardoor Hugo ook zijn beloning kreeg d.m.v. een doelpunt.
Twee keer gewonnen van Elinkwijk met een eindscore van 11-3 ( of was het 11-1 Marco Knipoogje?). Als je dan ook het gegeven meeneemt dat je twee keer in de competitie hebt gewonnen van een geweldig team als Victoria, mag je toch wel stellen dat de E1 zich best mag meten met de top E1 teams. En dat is best iets waar iedereen ( ook binnen Altius…) trots op mag zijn; ik ben in ieder geval beretrots op de jongens van de E1!
Dit bericht werd geplaatst in verslagen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s