Een kleurloze en sfeerloze wedstrijd

Van de drie resterende wedstrijden ( Spakenburg en NVC uit, Zuidvogels thuis ) leek me de wedstrijd aan het Ijsselmeer het lastigste. Het wachten is op een misstap van Victoria, immers statistisch zou het zo langzamerhand eens moeten gaan gebeuren, echter ook vandaag was dit niet het geval, integendeel zou ik bijna zeggen. Het parool voor de E1 is dus dat je je eigen wedstrijden "gewoon" moeten winnen. Zo gezegd dus naar de Westmaat getogen, alwaar we op het 2e kunstgrasveld mochten gaan ballen. Vanaf het beginsignaal twee wat afwachtende teams en eigenlijk was het van onze kant een wat tamme bedoening. Topscorer van Spakenburg Wessel Knipmeijer bleek een handenbindertje en grote Spakenburgse Jaap ( die van het King Corn brood i.p.v. Oms’s cake) bleken de spillen waarom het draaide. Het wachten is zoals altijd op de eerste vloeiende combinatie en die kwam ook na tien minuten, nadat Hugo de bal van grote Jaap ontfutselde en Rik diep stuurde. Rik kan je wel om zo’n boodschap sturen en schoot fraai de 0-1 binnen. Daarna een hele periode waarover ik eigenlijk weinig zinnigs kan schrijven, behalve dan dat we Wouter in de eerste helft moesten missen, nadat hij keihard met zijn knie zowat de paal van het grote doel door midden boog. Hoe hard Wouter ook doorgaans mag zijn, dit keer kon zelfs zijn knie daar niet goed tegen en zwol zijn knie meteen op en kon hij er niet meer mee en op lopen. Geen wissels meer en dat is natuurlijk altijd tricky. Eén keer kwam Spakenburg nog gevaarlijk voor ons doel, maar de rechterspits mikte ruim naast. Vijf minuten voor tijd kwam de mooiste aanval van de wedstrijd; Twan gooide uit naar Michiek en verplaatste de bal naar de linkervleugelverdediger Jelmer. Deze passte de bal naar Hugo, die in één keer de bal naar Rik kaatste. Rik kaatste de bal naar Hugo voor de één-twee, kreeg hem op maat terug; Rik passeert ook de laatste man en mikt met zijn buitenkantje rechts koelbloedig raak; 0-2. Rust. Je voelt; er zit vandaag niet heel veel in het vat. De tweede helft krijgen we nog enkele dotten van kansen, zelfs voor open doel kregen we hem er niet in. Wel was het Spakenburg, die nog één keer met zijn tweeen op Twan af konden komen. Ik telde hem al, maar gelukkig passte de Spakenburg de bal te hard naar zijn collega, waardoor de aansluitingstreffer achterwege bleef en het nog spannend zou kunnen worden. Weinig hoogtepunten derhalve en veel valt er niet echt over te melden. Twan en zijn verdedigers hielden de 0, waardoor we , voor wat het waard is natuurlijk, nog in de race zijn voor de minst gepasseerde verdediging. Ruben speelde een sterke wedstrijd als verdediger. Voor de rest gold dat het zowel niet slecht  als niet goed was. Sfeerloos en kleurloos is nog denk ik de beste omschrijving van deze wedstrijd. Positief punt is dat je in ieder geval de drie punten mee naar huis neemt en Victoria de "lauwe adem" van ons in hun nekkies blijven voelen.  
Dit bericht werd geplaatst in verslagen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s