De onuitgesproken speech….

Ik ben Montse, de moeder van Ruben, de krullenbol van de E1 (van wie zal hij dat hebben?). En tevens leidster en fotografe, samen met Ellen. Zoals jullie vast al gelezen hebben was afgelopen zaterdag het afscheidsfeest van de E1. Met gemengde gevoelens ben ik aan die dag begonnen. Dit bericht is om iets recht te zetten.

 

Bij aankomst in Doornspijk bleek al gauw dat ik niet de enige was die deze dag met mijn gedachten minder bij het voetbal was maar meer bij wat er zich ’s avonds zou afspelen. Martin had voor het eerst geen Altius-kleren aan en zag er voor zijn leeftijd toch nog best knap uit :-). Om 18.00 uur zaten we met zijn allen aan tafel. Martin had opnieuw de kennisquiz gemaakt. Fantastisch hoe deze man toch weer de tijd weet te vinden om zoiets in elkaar te zetten.

 

Ik had een memory-spel, een kwartetspel en een puzzel gemaakt van de leukste momenten en mooiste foto’s uit de duizenden die Ellen en ik dit jaar gemaakt hebben.

Ik ben werkelijk zo uitgebreid en intens bedankt door iedereen (terwijl ik, tijdens het maken van dit spel, juist het meest plezier heb gehad)… Martin vertelde hoe geweldig ik voor de kinderen was, hoe belangrijk ik was geweest voor het teamgevoel en wat een geluk de ouders en de kinderen hadden gehad met mij als leidster. Het cadeau dat ik had gemaakt was geweldig, ik had er vast uren aan gewerkt, en zo ging het maar door. Het applaus dat ik kreeg was werkelijk oorverdovend, de kinderen gingen "Montse bedankt" voor mij zingen en we deden spontaan een groepsknuffel. Oprechte knuffels en glimlachjes van de kinderen, het was allemaal onbeschrijfelijk lief, echt waar!

Ik kan, in tegenstelling tot Martin die altijd de juiste woorden weet te vinden om weer te geven wat hij voelt, heel slecht in het publiek spreken. En zo verliep de avond zonder dat ik iedereen wist te bedanken. Bij deze wil ik dus iets rechtzetten.

Ik wil de ouders, de kinderen en in het bijzonder Martin bedanken voor deze unieke kans om deel uit te maken van een geweldig team, dat ik de kans heb gekregen om te weten hoe het voelt als je ergens bij hoort en hoe belangrijk en verrijkend teamgeest is. Ik wil de jongens bedanken omdat ze met hun eerlijkheid mij iedere week het gevoel hebben gegeven dat ze zich veilig voelden, de ouders bedanken voor hun vriendelijkheid en betrokkenheid en Martin in het bijzonder voor zijn geloof in mij. Ik heb iedere week genoten.

Hugo en Rik, zoals ik tijdens onze groepsknuffel al zei, ik ga jullie vreselijk missen en dat meen ik uit het diepst van mijn hart. Ik wens jullie alle geluk van de wereld en hoop jullie zo nu en dan weer even bij Altius te zien. Dikke kus!!

Dit bericht werd geplaatst in nieuws. Bookmark de permalink .

Een reactie op De onuitgesproken speech….

  1. Unknown zegt:

    Hallo Montse, heel mooi stukje; en wij zullen jullie ook zeker missen!!
     
    paul van dijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s