Jan Douwe vond Barcelona erg leuk!

 

Ik vond het weer leuk om naar Barcelona te gaan, alleen dat ik ziek was vond ik natuurlijk niet zo leuk en dat we de finale niet hebben gehaald. Maar ja zo is het. Ook toen ik wakker werd na dat ik ziek was geweest kwam iedereen van het team naar mijn kamer toe om me geluk te wensen, dat vond ik natuurlijk hartstikke leuk. En toen ik weer een stukje was opgeknapt, vond ik het heel leuk dat ik kon voetballen en dat ik de 1e wedstrijd gelijk kon meevoetballen. Toen ging ik naar het voetbal en toen ik aankwam ging iedereen van het team mijn naam spenderen dat vond ik erg leuk. Ook op het strand vond ik het heel leuk dat we gingen voetballen. Toen we naar de Sagrada Familia gingen vond ik ook heel erg leuk dat we naar de top gingen, we konden over heel Barcelona kijken!!! Dat was echt gewoon top. Ook toen we Nederland-Frankrijk gingen kijken in het restaurant, toen zaten er ook Italianen in het restaurant. Toen gingen we de hele tijd liedjes zingen. En toen Nederland won was het helemaal geweldig. We moesten afscheid nemen van 3 spelers. Dany, Rik en Hugo. Dat vind ik jammer. En toen was het hele gebeuren weer afgelopen.

Toen moesten we naar huis.

 

Gr Jan Douwe

 

 

douwe

Geplaatst in verslagen | Een reactie plaatsen

Barcelona; beleefd door de ogen van Samir de Roo, aanvoerder van Altius 1

Dit gaat echt helemaal nergens over!!

 

Dit alles begon op vrijdagavond 30 mei 2008. Ik was onderweg met de auto naar Altius en zat met mijn gedachte natuurlijk bij het pupillenweekend. Ik als onervaren bondscoach ging mijn eerste grote toernooi tegemoet. De loting moest zelfs nog uitwijzen welk land ik samen met Thijs de Vries mocht gaan begeleiden naar de o zo belangrijke titel. Net voordat ik aankwam kreeg ik een sms van Thijs dat hij niet kon komen. Zo stond ik er aanvankelijk dus alleen voor, maar niets was minder waar. Aangezien ik Zweden toebedeeld kreeg, waar het duo bondscoachschap populair is, heb ik aanvraag gedaan naar een partner bondscoach. Wat nu achteraf blijkt, is dit het beste wat ik had kunnen doen. De ervaren trainer/coach Martin Langhout was nog beschikbaar en na wat kleine onderhandelingen was de samenwerking een feit. Als outsider pakte Zweden vrijdag de titel en de samenwerking verliep zo goed dat Martin Langhout mij heeft benaderd om als assistent mee te gaan naar Barcelona. Voor de andere vacature van assistent werd, niet meer dan logisch, Arjan Lasterie benaderd. Hij leidde samen met Tim Hidden Spanje naar de titel op zaterdag.

 

Nu de aanbiedingen op tafel lagen was het taak voor Arjan en mij om de betreffende data vrij te maken. Dit bleek geen enkel probleem en zo moesten alleen de voorwaarden nog geregeld worden. Hierbij heeft Montse Lecera ons uitstekend geholpen, zij heeft namelijk alles geregeld qua verblijf en vervoer. Na enkele telefoontjes en mailtjes was alles in kannen en kruiken. OP NAAR BARCA!!

 

Woensdag 11 juni

 

De dag  van vertrek is aangebroken. Voor mij een zeer hectische spannende dag, voor vertrek moest ik namelijk mijn HBO scriptie inleveren. Dit is uiteindelijk, na 3x mijn computer uit het raam gegooid te hebben, gelukt. Aangezien de bussen staakte en ik uit het fantastische dorp zonder treinstation Huizen kom was het nog een hele klus om in Naarden-Bussum te komen, vanwaar ik naar Schiphol zou gaan. Na vijf telefoontjes hadden Arjan en ik elkaar gevonden op Weesp en zo kwamen we uiteindelijk aan op Schiphol waar de groep al stond te wachten op ons. Het inchecken verliep ook bijna vlekkeloos, was het niet dat mijn naam er niet tussen stond, waardoor Arjan en ik een hartslag van 224 haalde.

 

19.50 uur vertrok dan eindelijk het vliegtuig. We maakte ons op voor een ontspannen en aangename vlucht naar Barcelona, aangezien wij ook achter twee fraaie Spaanse diva’s zaten, waar de vaders toch beetje jaloers op waren. Wat wij niet wisten was dat de piloot de dag voor vertrek naar de Red Bull Air Race had gekeken. Dit was duidelijk te merken want de beste man was nog geen 100 meter van de grond of hij begon met experimenteren. Tevens vond één van de Spaanse diva’s het nodig om haar nagels te veilen, allemaal leuk en aardig. Maar als het nepnagels zijn van 15 cm, moet er toch een flink stukje vanaf geveild worden, waardoor het een veilsessie van 2 uur werd. Het geluid kwam behoorlijk overeen met nagels die over een schoolbord gaan, is dat nou net een geluid waar ik helemaal gek van word. Na een uiteindelijk toch soepel verlopen vlucht stond op het vliegveld van Barcelona de bus netjes voor ons klaar en zo kwamen we aan in het luxe en goed verzorgde appartement, waarbij mij het gevoel bekroop dat het hotel van het Nederlands elftal toch niet veel mooier kon zijn.

 

Donderdag 12 juni

 

Vandaag stond een bezoek aan Sagrada Familia op het programma. Dit prachtige gebouw moest natuurlijk bezocht worden. Nagenoeg iedereen vond het indrukwekkend en mooi om te zien. Voornamelijk Sacha en Joey waren er blij mee, getuige deze twee citaten. Joey zei:,,Pap, gaan we naar een kerk?????’’ en Sacha:,,Niet in Nederland vertellen dat we in een kerk geweest zijn.’’.

 

’s Avonds was het tijd voor de jongens om hun eerste kunsten te vertonen. Tegen een team van Mollet die een jaar ouder waren werd verloren. De jongens waren niet opgewassen tegen de hard spelende Spanjaarden. Gelukkig werd wel meteen duidelijk dat de mannen een hecht team zijn. Bij een opstootje met Hugo als slachtoffer vertoonde Wouter zijn kickbox kunsten, met een flinke rechtse suste Wouter de boel, waarna de scheids besloot af te fluiten.

 

 

Vrijdag 13 juni

 

Zoals Johan Cruijff al aankondigde, als je maar denkt dat vrijdag de 13e je geluksdag is, dan is dat ook zo. Zo gezegd, zo gedaan. Het was een dag die fantastisch verliep. ’s Ochtends zijn we met een klein groepje naar het stadion van F.C. Barcelona gegaan. De trip door het immens grote stadion was voor voetbalfanaten zoals wij genieten geblazen. Hierna zijn we met de gehele groep via de Ramblas naar het strand gegaan. Op de Ramblas stonden diverse sfeermakers, zo waren onder andere Ronaldinho en Lucky Luke aanwezig, maar de grootste sfeermaker was toch wel onze eigen Thijmen Rensen. Al stuiterend over het plein kreeg hij de lachers op zijn hand.

 

Op het strand was het ook een dolle boel. Ik ben eerst in mijn eentje even gaan zwemmen, maar dit was natuurlijk niet het hoogtepunt. De massage die Jan Glas heeft gekregen was namelijk de klapper van de middag. Binnen een handomdraai had Jan zijn shirt uit en showde hij zijn torso. De Spaanse diva’s waren al snel verkocht en gaven hem de bijnaam, Il Toro Blanco (de witte stier).

 

Na dit hoogtepunt van de middag brak het spektakelstuk van de dag aan, namelijk Nederland – Frankrijk. In een restaurant met een fantastisch 52” beeldscherm werden wij fantastisch ontvangen door een groep Italianen. Na deze mannen volledig te hebben overspoeld met macho gedrag over Oranje, zaten zij in tegenstelling tot de Oranje leeuwen in hun spreekwoordelijke hemd. Na welgeteld 9 minuten van fantastisch voetbal lag de 1-0 er alweer in en wilde iedereen in het restaurant, inclusief de ober, een Nederlandse vlag op het gelaat. Na een periode van aardig spel van Franrkijk, wat door Fred Voorheijen werd afgedaan als triest, armoedig en kansloos was het rust. In de rust was er ook het nodige te beleven, maar dan voornamelijk voor het stel dat binnenkwam. Zoals Ellen Langhout en ik het konden inschatten was het een stel dat hun eerste of tweede afspraakje had. Zij keken elkaar beangstigend aan en vroegen zichzelf af waar zij in terecht waren gekomen, ik hoop maar dat hun prille liefde deze oranjestorm heeft overleefd. De tweede helft was nog geen kwartier oud of de 2-0 lag al in het mandje waarna Fred geen moment voorbij liet gaan om zijn onvrede over Frankrijk te uiten. Hij vind het een regelrechte schande dat de Fransen op dit toernooi aanwezig zijn, het vertoonde spel werd bestempeld als gênant. Arjan Lasterie vond het rond de 70e minuut een mooi moment voor een plaspauze niet wetend dat in deze periode de wedstrijd beslist zou worden. Terugkomend van het toilet had hij de 2-1 van Henry en de 3-1 van Robben gemist, volledig in shock (door de stand of drank is niet helemaal duidelijk) keek hij naar het scherm en vroeg zich hardop af:’’is er twee keer gescoord in 1 minuut?’’. Om mijn grote vriend te helpen heb ik uitgelegd wat er was gebeurd, waarna wij het gebeuren hebben proberen te verwerken met een cerveza. Na het doelpunt van Sneijder zijn we al feestvierend met taxi’s naar het appartement gegaan waar een kleine delegatie ervoor koos om nog een drankje te doen in het centrum. Voordat we vertrokken heeft Arjan de jongens, zoals het een goede assistent betaamt, nog even op een fantastische wijze toegesproken, waardoor de jongens lekker konden gaan slapen. De details over wat er toen nog allemaal gebeurd is, is te lezen op www.ditgingechthelemaalnergensover.nl, waarbij aangetekend moet worden dat initiatiefnemer Wilco alias Kees de Kijker na een halfuur afhaakte vanwege een inschattingsfout van zijn eigen leeftijd.

 

Zaterdag 14 juni

 

Na drieënhalf uur slapen is het alweer kwart over zeven. Tijd om op te staan dus, want vandaag was de dag van het toernooi. Iedereen zat netjes op tijd in de bus, waarbij het opviel dat Arjan en Sacha er vrij aangeslagen bij zaten. Hoe dit komt valt natuurlijk te lezen op www.ditgingechthelemaalnergensover.nl.  Bij Arjan trok het al snel bij na het nemen van een kleine overdosis aan paracetamol en Sacha was weer helemaal het zogeheten mannetje na het nemen van een Frankfurterworst.

 

Na de eerste wedstrijd van Mollet gekeken te hebben was het tijd om om te gaan kleden. Dit verliep nagenoeg perfect, was het niet dat Rik Langhout zijn broekje vergeten was. Dit zorgde voor een klein spanningsveld tussen vader en zoon, waarbij moeder Langhout voor de zekerheid nog even de tas controleerde. Rik vrij ontspannen en zich van geen kwaad bewust:’’jullie hebben hem niet in mijn tas gedaan”. Ellen een tikje verontwaardigd:’’Nee Rik, jij zou hem alvast aandoen onder je lange broek, we hebben het allemaal klaar gelegd’’. Om even aan de hectiek te ontkomen ben ik maar snel naar Montse gerend, die mij meestuurde met Cesc, die op zijn beurt mij meenam naar signores materiaalmannos, deze beste man toverde een rood broekje uit de kast. Ik vroeg nog voorzichtig in mijn beste Spaans of ze misschien ook een zwarte hadden, aangezien rood en oranje bijna net zo mooi is als mevrouw Terpstra in een badpak. Met een negatief antwoord en het rode broekje onder mijn arm rende ik naar de kleedkamer, waar Rik heel droog zei:’’kijk ik heb me schoenen wel bij mij’’. Met iedereen in de fantastisch gesponsorde outfit en Rik in zijn mooie rode broekje kon er begonnen worden aan de 1e wedstrijd tegen Europa. De wedstrijd verliep beter dan verwacht, Europa werd overklast en Altius won 4-0. De 2e goal ontstond na een fantastische uittrap van Twan (die het gehele toernooi fantastisch stond te keepen), die Rik lanceerde en de vierde goal was een ware zaalvoetbalgoal. Een vrije trap werd snel genomen door Joey, die meegaf op Rik die op zijn beurt een mannetje passeerde en goed breed legde op Hugo. Hugo twijfelde niet en knalde de bal overtuigend in het dak.

 

De tweede wedstrijd was tegen Mollet, de eerste helft was duidelijk voor Mollet, waarin zij ook 2x scoorde. Na de rust had Altius Mollet in de tang, wat helaas maar resulteerde in 1 doelpunt van Stefano. Het verlies deed er uiteindelijk niet meer toe, want de halve finale was al bereikt na de 1e winst. In de halve finale nam Altius het op tegen Cornellia, hoe dit is verlopen staat uitstekend beschreven in het verslag van Martin. Deze vriendelijke jongens waren namelijk al vrij ver in de ontwikkeling en hadden allen een rugnummer met hun geboortejaar op de rug. Zo spande de mid-mid van Cornellia de kroon met rugnummer ’67, snel uitgerekend kom ik dan toch op een leeftijd van 41 jaar. Logischerwijs werd van deze knaapjes verloren en zo zat het toernooi erop. Trainer/coach Martin riep de mannen nog eenmaal bij elkaar om ze vervolgens op een goede manier toe te spreken.

 

Arjan en ik hadden even een momentje om bij te komen van de inspannende potjes voetbal en zo posteerde wij onszelf even op het kunstgras in de zon. Na een klein halfuurtje van dommelen was het tijd om de bus in te stappen. Ook deze buschauffeur, net als de drie voorgaande, had geen enkel idee waar hij heen moest en toen Montse in het Spaans ging uitleggen waar hij wel heen moest, wist de beste man het helemaal niet meer. Achteraf bleek dat de chauffeurs allen Nederlands waren en in Spanje rondreden om zo toch maar hun eerder gestaakte uurtjes in te halen.

 

Bij aankomst in het appartement zijn we lekker met zijn allen gaan eten, waarbij Martin een aantal fantastische anekdotes vertelde, die ook te lezen zijn op www.ditgingechthelemaalnergensover.nl, en Arjan en ik de woordspelingen met de achternaam van Jan de vrije loop lieten. Zo vonden wij dat Jan de laatste avond niet te diep in het glaasje moest kijken, dat hij zo nu en dan glashard naar de kids was en we vonden zijn uitleg over hoe het allemaal geregeld moet worden voor de selectie glaszuiver.

 

Na het korte slapen was het tijd voor de terugreis, waarbij we zelfs op het vliegveld nog werden voorzien van ontbijt. Arjan en ik vlogen met Vueling terug, welgeteld 10 minuten eerder dan de rest en zo spraken we af elkaar op Schiphol nog eenmaal te ontmoeten voor het afscheid. Op Schiphol was het dan zover, we moesten eraan geloven. Na vele knuffels en kussen, waarbij ik natuurlijk het langst heb geknuffeld met Estelle omdat zij me handstandmaatje is en een ongelooflijk schatje, werd de terugtocht ingezet.

 

Wij willen bij deze iedereen heel erg bedanken, ook voor hoe we opgenomen zijn in de groep en in het bijzonder de volgende mensen: Marga, Ineke, Phillip en Ellen bedankt voor de lieve zorgen en het lekkere eten. Montse en Martin WAANZINNIG bedankt voor de uitnodiging en voor al het geregel eromheen. We vonden het helemaal super om er bij te mogen zijn. De groep die samen was, was heel divers en toch heel close, dit alles was een onvergetelijke ervaring.

 

Dany heel veel succes bij s.v. Huizen, ik kom je daar zeker een keer tegen aangezien dat me oude club is. Rik en Hugo we hopen dat jullie het helemaal gaan maken bij FC Utrecht en als het lukt komen we zeker een keer kijken. Twan, Ruben, Wouter, Jelmer, Michiel, Thijmen, Stefano, Joey, Milan en Jan Douwe we zien jullie snel weer op de club en heel veel succes in de D komend jaar. We hopen vele van jullie ook terug te zien langs de lijn bij het eerste (toch Wilco?).

 

Tot slot, deze hele trip was onvergetelijk, maar ook niet uit te leggen. Arjan en ik hebben zo vreselijk veel en hard gelachen, maar als we het navertellen is het lang niet zo grappig meer. Dit was dus een duidelijk gevalletje van: DAAR HAD JE BIJ MOETEN ZIJN. Nou dat is bij ons dus het geval geweest. En zoals we dan zeggen, gelukkig hebben we de foto’s nog (en opnames). Nou één ieder tot snel en ik wil toch maar afsluiten met:

 

DIT GING ECHT HE-LE-MAAL NERGENS OVER!!! GRAZIAS!!!

 

Samir de Roo

Geplaatst in nieuws | Een reactie plaatsen

Het ging werkelijk hé-le-maal nergens over!

 

Voor de tweede keer in krap een jaar tijd speelt een team van de v.v. Altius een internationaal toernooi in Barcelona. Snapt u het nog? Ik herhaal het nog maar een keer : “Voor de tweede keer in krap een jaar tijd speelt een team van de v.v. Altius een internationaal toernooi in Barcelona. Waar gaat dit eigenlijk nog over?

Is het überhaupt mogelijk dat een doorsnee bewoner in het Gooi kan snappen hoe dit toch in hemelsnaam mogelijk is?

Mag je voorzichtig stellen dat de Barcelona-Trip door de jongens tegenwoordig als een doorsnee bezoek op een warme zomerdag aan, zeg maar de Sijsjesberg wordt beschouwd? Ik zeg het eerlijk:  ik twijfel een beetje. Als ik zie hoe de jongens zich als ware professionals door Barcelona bewegen, zonder een spier te vertrekken en zonder maar ook één keer met de ogen te knipperen in een dermate luxe touringcar stappen, dan is dat uitermate verbijsterend. Sterker nog; dit gaat werkelijk hé-le-maal nergens meer over!

 

Om deze intro wat beter te begrijpen zal men  zich toch door dit reisverslag heen moeten worstelen, waardoor men zich ook wat beter kan inleven m.b.t. de sfeer en de emoties, die ook dit jaar weer sterk aanwezig waren.

 

Woensdag 11 juni:

 

Laat ik maar aan alle speculaties en verwachtingen een einde maken; mijn portemonnee ( met inhoud) is vanaf vertrek t/m aankomst op zondag 14 juni in mijn bezit gebleven. Met gepaste bescheidenheid en trots wil ik daar toch akte van geven. Enkele dagen voor vertrek heb ik van Ellen een buideltje ( je kent dat wel: “meteen voor vaderdag..”)  gekregen, die ik op de blote huid  laag op de onderbuik kan dragen. Met beide handen permanent op het buideltje geplaatst maakte ik weliswaar de indruk een dwangmatig tot ziekelijke neiging te hebben voor het aanraken van de edele delen, edoch ik wenste geen enkel risico te nemen om weer te verworden tot een tot mijn dood toe mikpunt van hoon en spot.

Zo vervoegde ik mij tot in de puntjes voorbereid en opgetogen om 16.15 op het centraal station Hilversum, alwaar mij een aangename verrassing te wachten stond, daar een afgevaardigde van Victoria E1; niemand minder dan Vincent Wicherink, al klaar stond om Altius E1 uit te zwaaien.

 

Met enige vertraging vertrok het grootste gedeelte om 16.53 richting Schiphol. Alle jongens in het mooie trainingspak van van Galen “Metaalbewerking Hilversum” maakten weldra duidelijk dat ze er reuze zin in hadden. Met gevoel voor understatement kan ik zeggen dat ze in de trein al behoorlijk beweeglijk waren. Van opwinding was menigeen al aan het “stuiteren”. Even laten gaan, luidt dan het ouderlijk advies en gelukkig haalden we ongeschonden Schiphol, alwaar we de aanvoerder van Altius 1 Samir “the body” de Roo

En Altius 1 spits Arjan “sympathico” Lasterie ontmoetten. Eenmaal door de douane was het de hoogste tijd voor een hapje eten en hoewel meteen het vermoeden rees dat er opzet in het spel was heb ik al na een uur aanwezigheid op Schiphol de eerste financiële schade van vorig jaar al ingehaald. Hoewel goed herkenbaar, is het toch altijd zo dat je een voortdurende wakende blik als ouder ontwikkelt waar je kinderen uithangen. Zo ook dit keer, ware het niet dat ik Rik na het halen van diverse gezonde Burger King lekkernijen volledig uit het oog was verloren. Met het dienblad in beide handen laat ik mijn ogen door het hele restaurant dwalen, maar waar ik ook kijk, geen Rik. Na enkele minuten dwalen loop ik nu buiten het restaurant en ja hoor, daar komt meneer aangelopen; even een toiletbezoek was de reden voor de absentie. Wat mopperend  “zeg het nou even anders word ik ongerust” lopen we naar een tafeltje eten het ruim aanwezige bekende voedsel van de Burger King met smaak op. Daarna met zijn allen naar de gate, alwaar de kleine Nikevoetbal uit de rugzak wordt gehaald en twee Spanjaarden het tegen dertien fanatieke apies moeten opnemen. Ik voel wat routinematig in mijn zakken en vind het bonnetje van de Burger King, dat nog moet worden gescand om  af te rekenen…Mm, geen fraai begin deze fraudezaak; onbedoeld weliswaar, maar toch. Nou ja, er zijn ergere dingen op de wereld.

 

Eindelijk de lucht in en een kleine twee uur later, omstreeks 22.00 landen we in Barcelona. Montse belt met de buschauffeur en hij staat al klaar. Werkelijk een geweldige luxe touringcar staat op ons te wachten. Eéntje waarbij de spelersbus van het Nederlands elftal qua vergelijking wordt gereduceerd tot een tweedehands vuilniswagen. Om 22.30 worden we afgezet bij de appartementen. De huisbaas deelt de sleutels uit en al snel vermoed ik dat er een ernstige vergissing in het spel is. In tegenstelling tot vorig jaar, waar we eerst door een ghetto moesten lopen, waar je normaliter je leven niet veilig bent en een hostel binnengingen waarvan je vermoedde dat het een soort kasteel van Kafka betrof, liepen we nu over een marmeren vloer de trap op. Bij het binnenstappen van het appartement stokte onze adem. Luister en huiver; 2  tweepersoons slaapkamers, waarvan één met bubbelbad en toilet en aparte douche, 1 eenpersoonskamer en een prachtige slaapbank in een zeer ruime huiskamer met kleuren t.v. Nog een extra badkamer met douche en toilet etc. Een ultramoderne keuken completeerde het geheel. Op dezelfde verdieping was er een zelfde appartement, waarbij je er voor kon kiezen om bij elkaar binnen te lopen. Zo hadden we  op drie verdiepingen vijf appartementen gehuurd. In totaal voor € 27 euro p.p.p.n inclusief handdoeken etc. Waar gaat het hier nog over??

 

Even bijkomen, wat drinken en wat eten en met gezwinde spoed de jongens in bed geknikkerd. Het verschil met de huisvesting van vorig jaar is werkelijk schrijnend te noemen; Viva  Montse! Bovendien zien we vanaf het balkon de Sagrada Familia van Gaudi op twee minuten loopafstand al liggen!

Nog even een biertje met de ouders in het grote appartement en besluiten om de ochtend even rustig aan te doen om wat inkopen te doen etc. Appartement 3, beter bekend als het appartement van de “rustige en nette  mannen” bestaande uit Sacha, Tjerk en Fred, ligt al op één oor. Voor het slapen gaan heeft Sacha het huishoudrooster opgehangen. Tjerk dekt de volgende dag de tafel en Fred wast ‘s avonds af. Sacha zal de ramen nog even lappen. Het hele schema voor vier dagen hangt al op het prikbord en is gemaakt, zo zal dat niemand verbazen, door Sacha. Orde en netheid. Wie voor de tucht zal zorgen zal later duidelijk worden.

 

Donderdag 12 juni

 

Om half zeven hoor ik vaagjes een wekker afgaan. Appartement 3 waarschijnlijk. Ik dommel weer in, maar word weer wakker door een aanhoudend ritmisch klinkend  gekreun en gesteun in hetzelfde appartement. Mannen; nog geen één dag zonder moeder de vrouw en het gesodemieter begint al weer. Na tien minuten wordt het me te gortig en bel aan bij nr drie. Sacha doet open met een grijns op het gelaat en langs de deuropening zie ik Tjerk  met een hoofd als een gekookte biet in een armzalig tempo push ups maken. Ik kijk Sacha vragend aan en hij zegt: “ Kijk maar naar de tafel”. Ik loop verder en zie werkelijk een piekfijn gedekte ontbijttafel, die in een met een Michelinster bekroond restaurant niet zou misstaan. Ik kijk Sacha nogmaals aan en zeg hem dat ik het niet begrijp. “Kijk nou eens goed man” riposteert de kickboxleraar. De toon wordt wat onvriendelijker en de adrenaline spuit me door mijn aderen. Wellicht veroorzaakt dit de alertheid die ik nodig had, want plotseling zie ik dat er bij één bord het mes aan de linkerkant ligt i.pv.aan de rechterkant. Bovendien ligt het niet helemaal loodrecht op de lange zijde van de eettafel. “De vork en de hoekligging” knik ik begrijpend. “Vijftig keer opdrukken” benadrukt Sacha en ik zie aan de uitdrukking op zijn gezicht dat het een milde sanctie is; het is per slot van rekening pas de eerste dag. “Fred morgen ook, goed voor de teamspirit” glimlacht Sacha en ik wil er niet aan denken wat er gebeurt als dit kamerhoofd zijn dag niet heeft. Ik leg samenzwerend mijn hand op zijn arm en geef hem een vriendelijk kneepje in zijn imposante biceps en vlucht met een flauwe smoes uit de kamer, voordat ik zelf ook een bijdrage aan de groepsmoraal moet leveren.

 

Vanwege het prachtige weer vandaag en de mindere weersverwachting voor de vrijdag gaan de familie van Galen en Wilco,Thijmen en moeder Ellen richting strand. De rest brengt een bezoek aan de Sagrada Familia van Gaudi. Een bezoek aan deze geweldige trekpleister mag uiteraard niet ontbreken en een ieder die hier is geweest weet wat ik bedoel. Een indrukwekkend en imponerend bouwwerk, dat zijn weerga niet kent. Gedurende de wandeling naar de Sagrada maakt Ineke, moeder van Michiel een ietwat nerveuze indruk. Vruchteloos bellen met de mobiel, sms jes sturen etc. Al snel komt de aap uit de mouw; dochter Elise hoort deze ochtend of ze geslaagd is voor haar eindexamen. Wellicht gezakt, maar hopelijk met een “her” zo is de verwachting. Om 11.00 krijgt ze het thuisfront te pakken: geslaagd!! Fantastisch natuurlijk en met een dolgelukkige Ineke, bij wie deze trip nu al niet meer kapot kan, beginnen we met de bezichtiging. We waren nog geen één minuut binnen of het begint al: “ hoe lang moeten we hier nog blijven?” Rik is het al meer dan zat. Cultuurbarbaar. Blijkbaar is hij niet de enige, want ik zie één van de jongens al een kleine bal tevoorschijn halen en voordat ik het weet vliegt de bal al hoog door de kerk, vervaarlijk dicht langs de oude ornamenten. In de verte zie ik de bewaking al toesnellen., waarschijnlijk niet om hun bewondering voor het Nederlandse voetbal over te brengen. Opzichtig geef ik ze met een knipoog op hun kop en laat zien dat ik de bal in mijn eigen rugzak opberg. De bezichtiging gaat gelukkig verder zonder ongelukken en zowaar;  er valt naar mate de tijd verstrijkt een toenemende interesse bij de jongens te bespeuren.

Om 13.30 vetrekken we weer met zijn allen richting appartement om  Fred en Hugo te verwelkomen. Vanwege trieste familie omstandigheden ( de moeder van Fred en derhalve oma van Hugo was overleden en de crematie vond woensdag plaats) zijn ze een dag later vertrokken. We zijn dus gelukkig weer compleet; fijn dat Fred en Hugo toch gekomen zijn!

 

Over voeding is weer goed nagedacht. Hoewel het niet zo warm is als vorig jaar dient er toch een redelijk strak voeding-en drinkpatroon te worden gevolgd. Daarom gaan er diverse moeders ( Ellen L., Marga en Ineke ) en chefkok Philip richting supermarkt om gericht inkopen te doen. De oefenwedstrijd van vanavond tegen Mollet A stond immers om 19.15 op het programma. Op zijn vroegst zouden we dan om 21.45 weer terug zijn en om dan nog een restaurant op te zoeken ( als we er al één vinden die 34 man kwijt kan…) om te eten zou het op zeker een latertje worden. De jongens spelen intussen verstoppertje in het gebouw en dat gebeurt op zijn zachtst gezegd met een oorverdovend kabaal. Hier en daar wordt er wat gewaarschuwd om wat stiller te zijn, maar veel haalt dat niet uit. Nou ja, even de energie en de spanning er maar uit zullen we maar denken Om 15.30 stond er dan ook voor de hele groep een dampende bord spaghetti  met vers gemaakte saus en dito (fruit)salade klaar. In appartement  1 behorend aan moeder overste Montse wordt een lange tafel gedekt en er wordt gezamenlijk gezellig gegeten.

Nog even een kleine stadswandeling met de jongens alvorens we weer met de schandalig luxe bus richting Mollet gaan voor de oefenwedstrijd. Ik heb er zin in want voetbal staat natuurlijk ook een beetje centraal in dit evenement.

 

 

De oefenwedstrijd.

 

We waren nauwelijks de bus uit of de regen kwam met bakken uit de lucht; een voorbode?

Er volgt een hartelijk weerzien met Cesc en de jongens geven hem één voor één een hand, waarbij Cesc bijna alle namen bij het goede gezicht kon noemen. Ik moet zeggen dat ik me erg verheugde op het weerzien met het team van Mollet A. Vorig jaar waren het echte clashes met een enorm fanatieke aanhang, die onder begeleiding van vele trommels luidruchtig hun team aanmoedigden Er waren al weer vele toeschouwers gearriveerd en voor ons een mooie test om te zien hoe de voetbalontwikkeling er voor stond in internationaal perspectief. Met Samir en Arjan van het eerste als extra begeleiding togen we naar de kleedkamer. Met luid gedonder van een aankomend onweer en een onheilspellend inktzwarte lucht over en tussen de bergen waren we net op tijd binnen, alwaar we rustig konden omkleden en ons voorbereidden op de wedstrijd. Toch wat spanning bij de jongens natuurlijk. In de bespreking enkele ervaringen van vorig jaar naar voren gehaald:

         Catalanen spelen spijkerhard

         Scheidsrechters zijn werkelijk een drama

         Doorgaans intimiderend sfeertje

 

Voor de objectieve toehoorder wellicht wat overdreven, maar naar mijn inzicht wel de moeite waard om de jongens dit mee te geven. Tijdens de warming up kijk ik ( zoals vrijwel alle coaches denk ik ) altijd even naar de tegenstander en wat ik zag stemde me enigszins ongerust. Montse en Cesc stonden wat te babbelen en ik zag dat Montse ook bezorgd keek en zonder dat ik wat vroeg vertelde ze dat dit team ( was me ondertussen ook wel meer dan duidelijk ) niet Mollet A was, maar het hoogste team was ( volgens Cesc de lichting 1996, maar daar had ik mijn grote twijfels over…) binnen wat bij ons de D pupillen zijn. Ze zijn ons dus duidelijk niet vergeten in die zin dat we vorig jaar inderdaad ons beste voetbal hebben laten zien van dat seizoen. En verliezen; dat doen Catalanen niet graag…

Het is toch altijd weer bijzonder als je een Catalaans team onder de tribune klaar ziet staan om gezamenlijk met de tegenstanders en de scheidsrechter het veld op te gaan. Het gros heeft lang zwart haar, dat óf met water óf met gel nat is gemaakt, borstjes vooruit en onze jongens compleet negerend.

Onder luid applaus kwamen we het veld op en de Catalaanse coach vertelde dat de jongens er al maanden naar toegeleefd hebben ( ze hadden ons tot een uur geleden verzekerd dat we tegen Mollet A zouden spelen, maar goed..) om hun eerste internationale wedstrijd te spelen en zijn dus supergemotiveerd. Dat laatste had hij net zo goed achterwege kunnen laten, daar het fanatisme met hoofdletters op de gezichten  was  af te lezen. Samir liep naar de wat oudere scheidsrechter voor de grensrechtervlag, maar tot  ieders verbazing wuifde hij Samir weg. Het is dus de gewoonte dat de wedstrijden zonder grensrechters plaats zou vinden, maar buitenspel was uiteraard wel een regel die gewoon werd toegepast. Gezien de ervaringen van vorig jaar leek de verwachting wel gerechtvaardigd dat de regel bij Altius stringent zou worden gehanteerd en bij Mollet er wat meer coulance zou worden betracht.

Alle voorspellingen in de kleedkamer geuit bleek geen onzin, sterker nog, ik had me veel te voorzichtig uitgedrukt. Mollet speelde alsof hun leven er van hing en daar is op zich niets mis mee, maar de grenzen werden veelvuldig overschreden. Met twee benen gestrekt inkomen op een halve meter hoogte bleek nog de meest toegestane onschuldige poging om een bal te veroveren. Een schouderduw van een Altiusspeler tegen een reus van een Catalaan werd natuurlijk meteen afgefloten. Hoewel ik na vijf minuten de verbijsterde Arjan  en Samir ( “het gaat werkelijk hé-le-maal nergens over!” ) glimlachend toeknik met een “wat heb ik je gezegd?” erger ik me mateloos en na tien minuten ben ik het na een “bijna benenbrekertje” op Rik ( ligt natuurlijk wat gevoeliger..) helemaal zat.  Het is inmiddels 1-0 voor Mollet en we zijn nog nauwelijks in de buurt van het strafschopgebied geweest. Tijd voor een signaal. Nadat we na een volkomen onschuldig duel na appeleren en theatraal gedrag van een Mollet speler een vrije trap tegen krijgen vlak bij de dug out, maak ik wat georganiseerd misbaar en dat miste zijn uitwerking niet. De man in het zwart komt op me af en vraagt; “Quẻ?” Daar sta je dan; je spreekt geen letter Spaans en hij geen komma Engels. Ik voer een wat genante act á la mister Bean op en het wordt alleen maar erger. Het is dat Twan werkelijk fenomenaal staat te keepen, anders had de score al dramatische vormen aan kunnen nemen. Toch zijn de wonderen de wereld nog niet uit, want bij de spaarzame aanvallen van Altius was het Stefano, die na een assist van Rik doel trof vlak voor rust en een 1-1 stand liet aantekenen. De Catalanen keken verdwaasd naar het scorebord; gezien het spelbeeld een onverdiende 1-1 bij rust. Eerlijkheid duurt natuurlijk het langst, want Mollet was voetballend een stuk beter. Als je ook nog fysiek een groot voordeel hebt en je blijkbaar veel, zoniet alles kan veroorloven in de duels zonder te worden afgefloten, dan is het natuurlijk een schier onmogelijke opgave om deze wedstrijd voor ons winnend af te sluiten. Bovendien was de vorm er ook niet echt bij ons. Het was ook niet verwonderlijk dat Mollet in de tweede helft uitliep naar 4-1. Zou je verwachten dat er wat gas werd teruggenomen, het tegendeel bleek waar; nog een schepje er boven op, nou ja, een schopje is een betere omschrijving. Toen Hugo na een gewonnen duel eindelijk niet werd afgefloten en de bal wilde passen, schopte een Mollet speler hem echt schandalig hard na. Wat hij niet wist was dat hij nu net de verkeerde te pakken had. Het schouwspel wat zich nu op het veld ontvouwde was bijna een replica van de schandalige actie van een zekere Vicente Miera, speler van Real Madrid, die het in zijn botte hersens haalde om Coen Moulijn de benen onder zijn lijf schopte http://www.youtube.com/watch?v=iQRQN4YR7nw  (na 1 minuut 12 sec zie je het fragment). Zo nu ook; Hugo zette met de hulp van zeker vijf Altiusspelers  de achtervolging in op deze vrij grote Mollet speler om hem te grazen te nemen. Hugo werkte hem tegen de grond en er dreigde een ordinaire vechtpartij te ontstaan. De Molletspeler kreeg intussen hulp van zijn grote kompanen, maar gelukkig sprongen er her en der volwassenen tussen om de gemoederen tot bedaren te brengen. (Dit moment is ook door Marga en Ellen gefilmd; nog even geduld dan zetten we dit ook even op youtube en op de site ) Hoewel niet goed te praten en mag ik het eigenlijk niet hardop zeggen; ik vond het eigenlijk wel mooi dat ze het voor elkaar opnamen en eindelijk lieten zien dat de maat nu wel vol was. Menigeen zat al fors onder de blauwe plekken ( Rik had na afloop een bloeduitstorting met een oppervlakte van een gebaksschotel op  zijn dijbeen ) en even de tanden laten zien daar is niets mis mee. Uiteraard gaf de scheidsrechter geen enkele sanctie en ging verder met een scheidsrechterbal. Zou je denken dat het nu wel rustiger zou gaan met een 4-1 voorsprong en nog amper 4 minuten te spelen; niets is minder waar. Een diepe bal op rechts op de Molletspits. Dany is hem weer te snel af, loopt al half voor hem en tikt de bal met een keurig sliding buiten het veld. De spits, die er al niet meer bij kwam springt vervolgens met een gestrekt been naar voren en plant zijn noppen met een enorme schop vol in de rechterkuit van Dany. Ook dit staat op film en ik kon het niet zien zonder misselijk te worden. Dany ligt schreeuwend en kermend van de pijn op de grond en even vreesden we voor het ergste, maar na kort onderzoek van ondergetekende leek het me aan een zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat er niets was gebroken. Dany moest van het veld worden afgedragen en het gekerm ging een ieder door merg en been en het uitgestoken handje van de dader met zijn uitgestreken melkmuil werd door mij vuil weggekeken.

“Welkom in Spanje” denk ik bij mezelf. Wat een ellende zeg! Allemaal van het veld af en een zak ijs op de kuit bij Dany, die heel langzaam tot zijn positieven begint te komen, maar bij elke aanraking of beweging van de kuitspieren de tranen over zijn wangen laat rollen. En dan hebben we het over één van de grootste bikkels van heel de v.v. Altius!

 

Ietwat teneergeslagen liepen we naar de bus. Dit was nu niet bepaald volgens het ideale wensboekje gegaan. Dany, die hoogstwaarschijnlijk zaterdag niet kan spelen was natuurlijk de grootste domper. Zelfs het feit dat Duitsland net met 2-1 van Kroatië had verloren kon de stemming ook niet echt beter maken.

Bij aankomst vonden we op alle deuren van de appartement een brief met een onheilspellende boodschap. De gasten hadden en masse geklaagd over de geluidsoverlast (  het betrof voor alle duidelijkheid niet het gekreun van Tjerk) en mochten er één dezer dagen nog meer klachten komen, dan zou de politie worden gewaarschuwd, waardoor er uitzetting dreigde! Dat kon er ook nog wel bij. Eerlijk gezegd kon ik er ook wel in komen. Vanochtend om 7.00 werd er al driftig gevoetbald in de gangen en de schilderijen op de muren waren, zo leek het wel, bij uitstek zo gesitueerd dat je er met een beetje fantasie een mooi doeltje van kon maken. Op zich tot daar aan toe, maar als er achter die muur een enkele mensen liggen te slapen  dan kan dat op enig onbegrip stuiten. Toen na tien keer het stucwerk van het plafond het ging begeven was de maat blijkbaar vol met het resultaat dat de huisbaas deze waarschuwing plaatste.

Okay, de boodschap kwam aan bij de geschrokken jongens en dat was tevens een mooie gelegenheid ze meteen in bed te gooien.

Montse en ik keken elkaar aan met een blik van “deze avond maar gauw vergeten’ , maar ervaring maakt wijzer en verlokte me de uitspraak dat de eerste avond van vorig jaar ook niet  zo geweldig was en dat de dag er na bijna alles weer goedmaakte.

Een mooi zin om de dag te besluiten en met een wijntje en een lekkere cerveza werd daarop geproost.

 

Vrijdag 13 juni

 

Om 6.50 word ik weer wakker door de stemmen van Tjerk en Fred, die een hoogoplopende ruzie hebben over de taakverdeling van die ochtend; “ Jij dekt de tafel!” hoor ik Tjerk, met een lichtelijk paniekerige ondertoon in zijn stem tegen Fred roepen. “Nee”schreeuwt Fred bijna hysterisch, “jij moet het doen!”. Ik hoor een kleine worstelpartij en spoed me voor de tweede keer dezer dagen naar appartement 3. Sacha doet weer open en zie dat de beide ruziemakers weer druk bezig zijn met de push-ups. “Ieder 60x” vertelt Sacha. Sacha lijkt mijn gedachten te lezen en vertelt dat gisteravond tijdens de inspectie van de afwas Fred verzuimd had de glazen en de bekers goed te ordenen in de kasten. De glazen moesten achter de bekers, daar de bekers deze ochtend weer als eerste uit de kast moesten worden gehaald en dat scheelt weer extra vingerafdrukken op de glazen. Fred, wars en allergisch voor enige vorm van autoriteit dan ook, had geweigerd zijn opdrukoefeningen te doen. Voor Sacha het moment om de bekende “holding”van Glenn Mills toe te passen, waardoor het laatste restje verzet werd gebroken en Fred zich liet onderwerpen aan het strenge regime van Sacha.

“Let maar op; na vandaag hebben ze hun lesje wel geleerd”houdt Sacha de moed er in en als teken van goede wil roept hij er “60! Klaar” er achter aan, zodat het ontbijt in appartement 3 kan gaan aanvangen.

 

Degene die nog niet naar Camp Nou zijn geweest, vertrokken al bijtijds richting stadion. De rest ging met de metro ( jawel! ) naar prachtige Placa Catalunya, alwaar de jongens zich kostelijk vermaakten met een potje voetbal en natuurlijk met de duiven.

De ouders deden zich tegoed aan de werkelijk lekkerste capuccino die je maar kan drinken in de plaatselijke koffie winkel; Cappuccino Italia. Toen de stadiongangers zich ook weer bij de groep hadden gemeld gingen we met zijn allen de Ramblas op. Wat een feest is dat voor kinderen en volwassenen! Op de foto’s zie je ook alleen maar lachende kinderen die volop genieten en zo was het eigenlijk met ons ook. Wie er ooit geweest is weet ook meteen wat ik bedoel; fantastisch levende beelden, die uiterst professioneel en met veel humor een act geven. Prachtig! We verveelden ons ook geen moment en onderweg kregen de jongens van de sponsor Straver ook nog een fraai Barcelona petje. Veel te snel kwamen we aan het einde van de Ramblas, maar niet getreurd, de volgende stop was het strand. De goden waren ons gunstig gezind, want het wolkendek brak open en eenmaal op het strand gingen de jongens weer lekker voetballen ( zo’n twee en een half uur ononderbroken!) en de ouders vonden een  prachtig terras aan het strand, waar we met zijn allen onder het genot van heerlijke sangria en andere spiritualiën van het prachtige uitzicht op zee en de voetballende jongens, alsmede de zon konden genieten. Dany strompelt nog wat, maar het ziet er m.i. wel gunstig uit voor morgen.

Zoiets kan natuurlijk niet goed gaan en het was na een half uur dat ik uit mijn linkerooghoek dacht, dat er iets vreselijks zich aan het voltrekken was. Het toeval wilde dat ik twee weken voor Barcelona bijscholing heb gehad over bepaalde neurologische aandoeningen en wat ik  bij Jan Glas, vader van Jan Douwe, op zijn gezicht mocht aanschouwen, bracht me meteen in alarmfase drie. Een gruwelijke grimas op het gelaat, een hangende onderlip enigszins trekkend naar links, waardoor er een spoortje kleurloos speeksel via de linkermondhoek zijn oksel insijpelde. Het enige wat niet bij de diagnose “schijndood” paste was het symptoom van een indringend  oorverdovend hysterisch klinkend  gegiechel, wat zich uit de keel van Jan zijn uitweg vond. Nadere observatie van Jan leerde dat er geen interne, maar een externe oorzaak was van deze opmerkelijke zaak; Jan werd stevig onder handen genomen door een Indonesische-Thaise dame, die blijkbaar allerlei emoties bij Jan had losgemaakt. Gelukkig is dit memorabele moment vastgelegd door de camera van Montse en heeft Jan thuis weer heel wat uit te leggen.

Deze camera maakte trouwens toch al overuren, want toen Samir “the Body” de Roo zich ging opmaken om even een duik in de zee te maken, wist Montse niet hoe snel ze zich richting vloedlijn moest snellen, voor een privé  foto-shoot . Altijd leuk om nog eens terug te zien op de eenzame regenachtige zondagmiddag.

 

Om 18.30 maakte we ons op om richting restaurant te gaan, alwaar we in geheel oranje kleding en dito schmink bezit namen van de bovenste verdieping, alwaar speciaal voor ons een grote LCD tv was neergezet. Met een aantal Italianen werd er enthousiast heen en weer gezongen en de stemming zat er al meteen fantastisch in. De obers lieten zich ook oranje schminken en je voelde het al dat het een geweldige avond zou worden.

In de rust van de wedstrijd werd Fred, vanwege zijn zeer gewaardeerde literaire stukjes op de E1 site ,in het zonnetje gezet. Uit de handen van  Martin kwam de zgn “Gouden Griffel”  en een boekje van Johan Cruyff m.b.t. zijn ongeëvenaarde uitspraken . Als klap op de vuurpijl had Montse een prachtig boek voor Fred gemaakt, waarin al “zijn werken” op fraaie wijze zijn gebundeld en geïllustreerd met persoonlijke foto’s van afgelopen twee seizoenen.

 

Nog was het niet over, daar Montse door iedereen in het zonnetje werd gezet, door het overhandigen van een fraai geillustreerd persoonlijke agenda, waarin iedereen, die Montse de afgelopen twee seizoen heeft meegemaakt een persoonlijk woordje voor Montse heeft geschreven. Ontroerd nam Montse het cadeau in ontvangst en bedankte iedereen met een voor iedereen bekende en beroemde “Montseknuffel”.

Nederland won zoals iedereen intussen al weet met 4-1 en zo eindigde deze geweldige dag in een “TOPDAG” .

 

Zaterdag; Toernooidag!

 

 

s’ Morgens worden we opgeschrikt door de mededeling van Jan, dat Jan Douwe de hele nacht heeft overgegeven en doodziek in bed ligt. Dit is natuurlijk wel een heel sneu bericht, m.n. voor Jan Douwe; ben je in Barcelona, kan je niet meevoetballen. Waardeloos! Met een paracetamol ingenomen door Jan Douwe blijft hij samen met vader Jan thuis. Met het adres van Mollet op een briefje, hopen we dat JD nog zodanig opknapt dat hij in ieder geval nog naar Mollet kan komen. Over meevoetballen praten we al niet meer, als we hem toestoppen in bed; warm en zweterig van de koorts.

Dany loopt weer, maar voelt de kuit nog behoorlijk. “Ik doe gewoon mee en ik zie wel”zegt hij stoer. We geven hem nog een pijnstiller en ik hoop er maar het beste van. Zonder en JD en Dany hebben we geen wissels en ik weet nu al dat in dat geval het ons op zeker gaat opbreken. Gelukkige omstandigheid was dat het weersomstandigheden zeer gunstig waren; zo’n 19 graden en bewolkt.

 

Bij aankomst was de hele parkeerplaats vol en de trommels van de aanhang van Mollet was al duidelijk hoorbaar. De eerste wedstrijd van onze poule was al aan de gang. Dit keer wel de bekende spelers van Mollet A van vorig seizoen speelden op het kunstgrasveld, alwaar de tegenstander ook het ons bekende Europa was. Meerdere spelers werden door ons bekend. Het was duidelijk te zien dat Mollet A een enorme progressie had gemaakt t.o.v. vorig seizoen. Uitstekend positiespel, tactisch en technisch pico bello voor mekaar. Ik krabbelde maar even achter de oren, maar het was de jongens ook niet onopgemerkt gebleven; “ze zijn wel goed he?” . Europa speelde ook heel aardig, maar daar zag ik wel kansen tegen. Mollet A won met 2-0 van Europa. Onze eerste wedstrijd was tegen Europa. Winst betekende ook meteen plaatsing voor de halve finale, daar we gedrieën in de poule zaten.

 

In Spanje spelen ze bij de wedstrijden op D niveau ( trouwens; de tweede jaars E spelen ook op een groot veld en hebben dito regels!) hetzelfde als op C junioren en hogere leeftijdsklassen, n.l. dat de doeltrappen op de 5 meterlijn worden genomen en de corners bij de reguliere cornervlag, dit i.t.t. bij ons, waarbij de doeltrappen op de rand van het strafschopgebied worden genomen en de corner op kortere afstand. De toernooiwedstrijden duurden 2x 20 minuten.

 

Iedereen was doordrongen van het belang van de eerste wedstrijd. Zoals gezegd bij winst een zekere halve finale, bij verlies moest er worden gewonnen van Mollet A; een stuk lastiger.

Het bleek al snel dat Altius de bovenliggende partij was. Geconcentreerd en fel op de bal gaf ons als snel een overwicht. Achterin speelden Dany, Jelmer, Ruben en Milan sterk en gaven geen enkele kans weg. Het middenveld met Tijmen, Hugo, Michiel en Wouter bleven de voetballende oplossing zoeken en Rik, Stefano en Joey lieten hun surplus aan techniek veelvuldig zien. Het kon ook niet uitblijven dat we zouden scoren. Het was echter een penalty van Hugo, die de 1-0 opleverde; een kopbal van Rik werd uit het doel geslagen. De scheids kon er echt niet heen een strafschop toe te kennen. De 2-0 werd door Stefano binnengeschoten na een assist van Rik. Vlak voor rust de genadeklap voor Europa door weer een doelpunt van Stefano 3-0. Een comfortabele voorsprong, die we niet meer weg zouden geven. De tweede helft kreeg Dany wat rust en voetbalden we de wedstrijd rustig uit. De 4-0 werd door Hugo fraai hoog ingeschoten na een mooie solo van Rik.

Tevreden gezichten na afloop; prima gevoetbald, mooie doelpunten en nog belangrijker; in de halve finale! De tweede wedstrijd was alleen van belang m.b.t. de ranking voor de kruisfinales, waar ik het imposante en oersterke Cornella wilde ontlopen.

 

 

Een kleine twintigtal minuten voor aanvang van de wedstrijd zien we tot onze vreugde Jan Douwe met zijn tas het stadionnetje binnenlopen! Zoals een hecht team dat betaamt stormen de jongens op JD af om hem blij te verwelkomen. Als je er dan toch bent, dan moet je het dan ook maar proberen zo spreken JD en ik af. We zijn dus gelukkig weer compleet!

 

De wedstrijd tegen Mollet A was er weer één om van te smullen. De wedstrijden tegen hun vorig jaar waren echte krakers en nu was het niet anders. De Molletaanhang ging werkelijk op de tribune als een gek te keer en Altius leek daardoor toch wel een beetje van onder de indruk. De eerste 10 minuten werden we min of meer weggespeeld door een fantastisch spelend Mollet A en een afstraffing dreigde. Door knullig verdedigen kwamen we al snel met 2-0 achter en pas toen kregen we weer een beetje de geest. Een waar voetbalgevecht in de goede zin van het woord ontspon zich op het kunstgras. Een afstandschot van Joey kon door de keeper niet goed worden gekeerd, waardoor Hugo in de rebound de verdiende anschlusstreffer binnenschoot. Helaas, helaas zag de op verre afstand staande scheidsrechter er een buitenspelsituatie in van Hugo, dus bleef het tot de rust bij 2-0. Na de rust een uitstekend spelend Altius dat  zijn beste voetbal liet zien tot nu toe tijdens ons verblijf in Barcelona. Het was Stefano of Joey ( sorry, weet het niet meer zeker) , die de 2-1 scoorde en Altius drukte door. Helaas gingen twee kansen van Rik er niet in en door weer geweldig keepen van Twan kon Mollet niet verder uitlopen. Hoe dan ook, het bleef bij een 2-1 voor Mollet.

 

Het lange wachten kon beginnen. Er zaten maar liefst drie wedstrijden tussen van 2x 20 minuten met 5 minuten rust tijdens de wedstrijd en voordat de volgende wedstrijd zou beginnen. De adrenaline verdween langzaam maar zeker uit de lijfjes en de vermoeidheid kwam daardoor steeds meer aan de oppervlakte. Op de foto’s zie je de jongens soms slapen op het kunstgras. Toch moesten de accu’s weer wat worden opgeladen, want hoewel we tegen de torenhoge favoriet Cornella moesten spelen in de halve finale, achtte ik ons niet kansloos. Cornella had een team met een vijftal enorme reuzen in de gelederen, die niet alleen al door hun imposante voorkomen een voorsprong hadden ( één speler had een verbluffende overeenkomst qua fysieke verschijning  met de genetisch gemanipuleerde stier Herman), maar ook gewoon goed konden voetballen. Altius is technisch prima onderlegd en wellicht kan onze techniek de doorslaggevende factor blijken.

 

Iedereen weer opgepept en de wedstrijd kon beginnen.

Vanaf het begin werd duidelijk dat we deze wedstrijd nooit zouden gaan winnen. Cornella was ons fysiek ver de baas. Ook het feit dat de doeltrappen allemaal een prooi waren voor Cornella, alle duels verloren gingen en als we eens de strijd aangingen kregen we prompt een vrije trap tegen. Bovendien en dat was denk ik de belangrijkste factor waren de kaarsjes helemaal opgebrand. De pijp was echt helemaal leeg. Toch was het bij de rust nog maar pas 1-0. Niet alleen het gevolg dat Altius als leeuwen bleven vechten, maar ook doordat Twan in de vorm van leven stak. Iedereen moest wel terug, alleen Rik werd gesommeerd om tegen de laatste man aan te hangen en te wachten op die ene bal, die misschien over de middellijn zou komen. Welgeteld 1x zijn we echt over de middellijn geweest en dat leverde ook meteen een kansje op, maar dat was het ook wel. Cornella scoorde nog 1x, zodat de eindstand 2-0 werd, waar het eigenlijk met veel grotere cijfers had kunnen winnen. Toen de scheidsrechter affloot, zag ik een huilende Rik op het veld en kreeg natuurlijk een brok in de keel. Op deze manier je laatste wedstrijd afsluiten is wel heel zuur, echter het was meer het feit dat het echt de laatste keer was dat er in het Altiusshirt was gespeeld. Ook gold dit natuurlijk voor Dany en Hugo.

Gelukkig kwam het realiteitsbesef snel terug bij de jongens, zeker nadat we de jongens in de kleedkamer hadden verteld, hoe trots we wel niet op ze waren!

 

Daar we een beter doelsaldo hadden dan Mollet gedurende het toernooi ( Cornella heeft de finale gewonnen met 2-1 van Granollers ( die met 3-0 had gewonnen van Mollet A) zijn we op de derde plek geëindigd.

Ik schat het niveau in vergelijking met het D pupillenniveau in Nederland ( de finalisten incl Mollet A) op ongeveer tweede divisie, dus mogen we best trots zijn op deze prestatie.

Samen met de teams nog even op de foto, douchen en naar de bus.

 

Terug in de bus voel ik de laatste resten energie uit mijn lichaam gaan en ben helemaal leeg. Annelies van Esterik van Huizen E1, die regelmatig heeft ge- sms’t om ons plezier en succes toe te wensen ( ook Jan van der Roest, vader van keeper Daniel sms te ons)  ( ML; grote klasse!!), stuur ik een sms hoe het allemaal is verlopen en doe er ruim een half uur over om enkele zinnen te fabriceren.

 

Gelukkig heeft onze lieve heer nog de vrouw geschapen. Eenmaal in het appartement aangekomen worden er inkopen gedaan en wordt er een heerlijke maaltijd bereid voor de hele club door Montse, Ellen,Marga en Ineke.

Voordat we gaan eten loopt in één keer ons appartement weer helemaal vol voor een soort meeting. Wat krijgen we nu weer? Ik ben doodop en wat valt er nu eigenlijk nog te bespreken? Ik snap er echt niets van. Totdat Dany het woord tot me richt en me persoonlijk bedankt voor de in totaal drie jaren dat hij mij als coach heeft gehad. Hoe ik ook mijn best doe, ik krijg die brok niet weggeslikt. Als cadeau krijg ik van Dany een prachtige fotokalender met foto’s van ons samen op de mooie momenten die we samen hebben beleefd.

Volgend seizoen zullen we zeker nog bij Dany gaan kijken, die Altius verruilt voor Huizen C1;  Dany ; ontzettend bedankt en veel succes volgend jaar en ..je weet het he..?

 

Onder het genot van de onvermijdelijke wijn en biertjes zitten we met zijn allen het feitelijke galgemaal te verorberen. Het is per slot van rekening maar de vraag of deze beide trips naar Barcelona met deze fantastische jongens en ouders ooit nog zal plaatsvinden en het besef is daar dat we met zijn allen weer iets unieks hebben meegemaakt.

De jongens weten het ook en in de toekomst zullen ze het er nog vaak ook over hebben : “weet je nog, in Barcelona?” Net zoals wij allemaal het als een unieke en dierbare herinnering zullen koesteren.

Bij deze wil ik dan ook alle ouders bedanken vanwege het feit dat zij het een ieder naar de zin hebben gemaakt. Een reis met 33 mensen is me nogal niet wat, zeker gezien het feit dat je iedere dag dicht bij elkaar op de lip zit en de dagen ook intensief beleeft en dan heb ik het nog niet over het slaaptekort, dat een gevaar kan opleveren voor het verlagen van de tolerantiedrempel, wat ten koste kan gaan voor de sfeer. Zover is het niet gekomen, integendeel zelfs. Het besef dat het maar om één ding gaat was ook bij een ieder aanwezig, n.l dat het belangrijk is dat de jongens het naar de zin hebben.

 

Ook wil ik de jongens van het eerste bedanken; Samir ( “Brammetje” ) en Arjan ( “Kees”). De manier, waarop deze jongens zich in de groep hebben aangepast, hebben meegedaan en de eeuwige vriendschap van de jongens van het Barcateam hebben verworven heeft mij zelfs verbaasd. De humor en betrokkenheid van deze twee waren hartverwarmend en mocht het nog eens voorkomen dat we waar dan ook nog heen gaan; jullie zijn de eerste die we vragen! Klasse jongens, bedankt voor de gezelligheid!

 

Tot slot (wederom) een dankwoord aan Montse ( heb je je zakdoek bij de hand Montse? ). Montse is dit jaar zonder sentimenteel te willen zijn de “voetbalmoeder” van de E1 geweest. De ontroerende teksten van de jongens in haar foto agenda bewijzen dat ook. Zonder Montse was Barcelona voor menigeen binnen Altius nog de grote onbekende stad geweest. De organisatie van de reis, het bewaken van het groepsproces, haar humor en haar vermogen de mensen aan zich en aan elkaar te verbinden is uniek en is onmisbaar geweest voor het welslagen van dit geweldige initiatief. Montse, bedankt voor alles!

 

Deze reis was weer geweldig, gezellig, onvergetelijk, ontroerend,  inspirerend, fantastisch, vet, cool etc etc.

Deze gevoelens  kunnen niet beter worden omschreven dan door  Samir en Arjan die na de vraag “hoe vond je Barcelona”met een verheerlijkt gezicht als antwoord gaven:

 

“Barcelona, jongen , ongelofelijk; het gaat werkelijk hé-le-maal nergens over!

 

Voor foto’s:

 
Geplaatst in verslagen | Een reactie plaatsen

Reisverslag Barcelona komt er echt aan!!

Beste allemaal,
 
Het verslag komt er echt aan. U ziet aan het tijdstip dat ik er hard mee bezig ben. Er zijn al 5 A viertjes geschreven en ben pas bij donderdag ( oefenwedstrijd is net afgelopen…). Gezien het slaaptekort een bovenmenselijke prestatie; zit momenteel lichtelijk te hallucineren op mijn stoel Uitgestoken tong!
Woensdagavond zeker af, dus hou die avond vrij, want het was weer een ongelofelijke ervaring!
 
Om alvast even in de stemming te komen hier de fotolinks van picasa. Achtereenvolgens de foto’s van Montse en Ellen; veel kijkplezier!
 
 
Geplaatst in nieuws | Een reactie plaatsen

Viaje a Barcelona-Torneo Mollet 2008

 
Gracias a Cesc o Paco como mucha gente lo conoce, el equipo del Altius ha podido participar de nuevo en el torneo de Mollet. Tenemos mas de 1000 fotos y un par de horas de video que nos ayudaran a no olvidarnos nunca mas de este fantástico viaje.
Los niños del equipo son de diferentes edades, desde los 10 como por ejemplo Hugo a los 13 años com por ejemplo Dani. Quién lo diría verdad!! el más grande es el más joven i el más pequeño es el más mayor. Nuestra ventaja durante el torneo era que la edad de algunos de nuestros niños diferenciaba hasta dos años de la mayoria de los jugadores españoles. Nuestra desventaja es que este equipo solo habían jugado una vez juntos, 4 de los niños hace un año que juegan futbol 11 pero el resto todavía juega a futol 7 y no nos olvidemos del cambio de temperatura, menos mal que no hizo el calor del año pasado, y las poquísimas horas de descanso que han tenido en estos 4 dias inolvidables.
Tal y como lo estoy escribiendo parece como si buscara una excusa pero la verdad es que las cualidades técnicas de los jugadores de España son magníficas, el control de la pelota y la rapidez de los pases son fantásticos.
Quiero agradecerle a Paco/Cesc que de nuevo nos haya dado la oportunidad de vivir una experiencia inolvidable y también agradecer a los equipos Españoles en especial al Cornella que a pesar de que gracias a ellos no llegaramos a la final les dieron a los niños la sensación de que estaban más que bien venidos, el "A la bim, a la bam, a la bimbombam Altius, Altius y nadie más" que se oia por todo el campo fue divertidismo. Me atrevo a jugarme lo que sea a que la mayoria de los niños del Cornella hoy estan afónicos.
En las fotos podeis ver lo bien que nuestros niños se lo pasaron con los vuestros!!! http://picasaweb.google.nl/montse.lecera
 
Como el autocar nos vino a recojer a las 5 no pudimos ver la final. Espero que alguien me envie un mail para decirme quién gano la final altius.e1@hotmail.com
Espero que disfruiteis de las fotos. Las del sabado estan en el album 4-Barça zaterdag 14 juni 2008 que posiblemente lo pondre en la web hoy o mañana lunes.
 
Hasta…quien sabe, el año que viene!!!!
 
 263
 
Montse.
 

Geplaatst in ESPAÑOL | Een reactie plaatsen

Sponsors bedank!!

Ook dit jaar heeft het Barca team weer vele sponsors bereid gevonden om een bijdrage te leveren aan onze reis naar Barcelona. geweldig bedankt allemaal!
zoals het er nu naar uit ziet hebben we rond de  1500 euro te besteden voor de jongens; een geweldig bedrag!
 
Naast eerder genoemde sponsors  Straver & Zn.; grond,weg en waterbouw, die de fraaie sportassen met inhoud hebben gesponsord en Rob van Galen,die met zijn bedrijf  van Galen B.V. Metaalbewerking Hilversum" samen met " Bouw Factor de mooie wedstrijdtenues heeft verzorgd, zijn dit de bedrijven en mensen die een financiele bijdrage hebben geleverd:
 
Ouwejan
J en F Slagerij Nieuwendijk
Oom Philip van Ruben
Oma Nel van Ruben
Wijnkoperij Koster, Riebeeck galerij
Arjan Walraven, BULAGGI
Drukkerij Drukkracht
Mw. Steenhuizen
Fam. Mulder Heemstede
Futurum BV
Schuitema Makelaars
Mw. Bloemen
Oma Mulder hordijk van Michiel
Sensus, Wouter Bloemen
R. Kers Afbouw en Verbouw Proj.
De Graaf Beuken adviesgroep
Mevr. Bloemen van Engelen
fam. Jelmer de Jong
Yvonne Muis
Trespezzo A. Wingelaar
Hans Bloemen en Educatie
Lisa (voor Wouter)
Ome Johan Bloemen
Eur Verzekering
Kooy Baksteencentrum BV
Etentje van Wouter
J. Groenendaal
Opa en Oma Mezieres
Opa en Oma Camfferman
 
Al het geld wordt besteed aan de jongens!
Nogmaals bedankt!!!
Geplaatst in nieuws | Een reactie plaatsen

Nog 18 uur voor vertrek!

Toch nog een hectische dag vandaag. Ondanks officiele toestemming van school voor de twee dagen absentie, toch nog enige paniek in de tent. Twee telefoontjes naar respectievelijk Joey en Rik van de schooldirectie dat er nog enige formaliteiten dienen te worden verricht. Volgens de secretaresse moest er nog een persbericht worden afgegeven. Persbericht???? Wat nou weer?? "Ik heb de Catalaanse pers nog steeds niet onder controle hoor!" antwoord ik. Het bleek dat de leerplichtambtenaar was ingelicht door een directeur van een andere school. Een ouder van een Barcaspeler had 4 dagen voor vertrek nog om verlof gevraagd en met gevoel voor understatement was dit niet echt te vroeg. De beste directeur weigerde en liet en passant weten meteen de leerplichtambtenaar in te schakelen. Van het één komt het ander en de volgende dag werd de school van Joey en Rik telefonisch verzocht de bescheiden klaar te leggen.
Slapende honden wakker maken heet zoiets.
"Ik heb u al 2 maanden geleden de officiele uitnodiging van de voetbalclub Mollet gegeven" zeg ik verbijsterd tegen de secretaresse. "Daar weet ik helemaal niets meer van" klinkt het wat aarzelend uit haar mond. "Bovendien moet ik dat persbericht hebben", vervolgt ze. Ik merk dat ik nijdig begin te worden en het kwalijke gevolg is dan dat mijn cynische kant het gaat overnemen. Gelukkig weet ik me te beheersen en vertel ik haar dat ik tussen de middag de uitnodiging op school zal overhandigen; " drie copieen, voor het uitzonderlijke geval u er één of twee kwijtraakt".
Eenmaal op school aangekomen vertelt de inmiddels wat zenuwachtige secretaresse dat ze zich vaag iets iets herinnert dat ze het formulier in de prullenbak had gegooid. Met een "oh, u dacht ik kan toch geen Spaans lezen, dus ik gooi het maar weg" kan ik het toch niet laten. De directrice is inmiddels ook aangeschoven en ik vraag haar wat dat persbericht in hemelsnaam heeft te betekenen. Ze kijkt me wat bevreemd aan en pakt het formulier van de leerplichtambtenaar met de tekst "ook een persoonlijk bericht c.q uitnodiging dient te worden getoond". Pers bleek een afkorting van persoonlijk… "Ja maar", begin ik, "als je voor een toernooi wordt uitgenodigd geldt dat voor een team" . Ik leg het verder uit en denk "rustig blijven Martin". Nee, ik had het toch niet goed begrepen; er moet een uitnodiging worden overhandigd, gericht aan de speler zelf, waarin de speler voor het toernooi wordt uitgenodigd. Ik geef het op en zeg dat ik het de volgende dag zal inleveren. Leve het knip en plakwerk van Word zullen we maar zeggen.
 
Overmorgen zal er dus een bezoek van de leerplichtambtenaar gaan volgen op diverse scholen. Onwillekeurig ga je je afvragen hoe het er aan het eind van de dag aan toe gaat in het gezin van de leerplichtambtenaar:
 
Hoe was het op je werk schat vandaag?
Nou lieverd, ga er maar eens lekker voor zitten; ik kreeg een tip van een bevriende directeur dat er er een team van 10-en 11 jarige kinderen een internationaal toernooi in Barcelona gaat voetballen!
Zeker weer een dag vrij in de week vragen?
Ja natuurlijk; nou, daar heb ik mooi een stokje voor gestoken! Het feit dat ze er het hele jaar voor gespaard hebben en het evenement van hun leven zal worden, en de school al toestemming heeft gegeven doet totaal niet ter zake. Ik zal ze krijgen! Er is altijd wel wat te vinden!
Nou ja, eigenlijk doen ze toch niet echt veel meer op school?
Niets mee te maken! Ik hoop dat ik die teleurgestelde koppies even te zien krijg, want tsja, daar doe je het toch allemaal voor toch? 
Als ik nog tijd over heb rij ik nog even langs die andere scholen, je weet maar nooit!
 
Zoiets.
Maakt verder niet meer uit. We gaan toch wel en we gaan er een geweldige tijd van maken.
Blijf ons volgen!
 
 
Geplaatst in nieuws | Een reactie plaatsen

Wedstrijd schema

 
INTERNATIONAL TOERNOOOI CIUTAT DE MOLLET

ZATERDAG 14 JUNI  2008

CAMP MPAL. GERMANS GONZALVO

CATEGORIE D (ALEVÍ) 

WEDSTRIJDEN 2×20 MINUTEN

POULE 1

POULE 2

MOLLET A

CORNELLÀ

V.V. ALTIUS

BADALONA

EUROPA

GRANOLLERS

TIJD

TEAM

TEAM

9’00

EUROPA

MOLLET A

9’45

CORNELLÁ

BADALONA

10’30

EUROPA

V.V. ALTIUS

11’15

BADALONA

GRANOLLERS

12’00

V.V. ALTIUS

MOLLET A

12’45

CORNELLÀ

GRANOLLERS

13’30

3º POULE 1

3º POULE 2

14’15

1º POULE 1 

2º POULE 2

14’00

1º POULE 2

2º POULE 1

15’00

WINAAR 1ª SEMIFINAL

WINAAR 2ª SEMIFINAL

PRIJS UITREIKING

Geplaatst in GEGEVENS BARÇA TRIP | Een reactie plaatsen

Indeling dagen Barcelona Trip

 

Woensdag:

 

Verzamelen op het station om 17.00 uur

Vertrek 16.38 spoor 4 (intercity)

17.08 uur aankomst op Schiphol

 

Donderdag:

 

Ochtend vrij

17.00 uur verzamelen bij het appartement.

17.30 uur vertrek de bus richting Mollet – aankomst 18.15

19.15 uur begin met oefenwedstrijd waarschijnlijk tegen Mollet A (D1)

20.30 uur einde  wedstrijd

21.00 uur Bus brengt ons naar het appartement in Barcelona

21.45; gezamelijk eten? 

Vrijdag:

 

Ontbijt van 08.00 tot 09.30 uur

Verzamelen om 10.00 uur vertrek naar Camp Nou of zelf dag invullen.

’s-middags om 16.00 uur verzamelen op het strand voor een training

20.00 uur gezamenlijk eten in het restaurant Toc de Mar (zoals vorige jaar). We kunnen na het eten de wedstrijd Nederland-Frankrijk kijken.

 

Zaterdag:

 

08.00 uur komt de bus ons ophalen.

08.45 aankomst in Mollet.

09.00 uur begint het toernooi

15.30 uur prijs uitreiking

17.30 uur komt de bus ons ophalen.

18.15 bij het hostel.

 

Zondag:

 

04.00 uur komt de bus ons ophalen

04.45 uur aankomst vliegveld

09.10 uur aankomst Schiphol

 

 

Geplaatst in GEGEVENS BARÇA TRIP | Een reactie plaatsen

Reis gegevens

 
TREIN GEGEVENS
 
Vertrektijd vanuit Hilversum Centraal: 16.38 spoor 4 – intercity 
 
 

VLUCHTGEGEVENS:

 

Amsterdam-Barcelona

Datum: Woensdag 11 juni 2008

VY 5174 (www.vueling.com)

Vertrektijd: 19:45 u.

Aankomst: 21:55 u.

 

Barcelona-Amsterdam

Datum: Zondag 15 mei 2008

XG 1245 (www.clickair.com)

Vertrek: 06:50 u.

Aankomst: 09:10 u.

 

 

GEGEVENS APPARTEMENT

 

Adres: Carrer Sardenya, 219, Barcelona

Voor verdere details click op de volgende link:

 

http://www.bcninternet.com/apartdet.php?apartmentid=290

 

 

GEGEVENS BUS

 

11 juni vliegveld Barcelona-appartement

12 juni appartement-Mollet en Mollet-appartement

14 juni appartement-Mollet en Mollet-appartement

15 juni appartement-vliegveld Barcelona

 www.autocaresbello.com

 

Geplaatst in GEGEVENS BARÇA TRIP | Een reactie plaatsen